Angelo custode - Simone Cristicchi

Mi sveglio la mattina ed i turisti in fila coi panini aspettano un biglietto

per entrare

Dentro al museo dell’arte antica dove io lavoro e vivo, io sono Angelo il

custode

Studentesse insonnolite che sbadigliano alle guide

Professori centenari, si puliscono gli occhiali…

Cammino attento tra i capolavori del Rinascimento, «Please!»

non si può

fotografare

Ma dopo l’ora di chiusura finalmente un po' di pace, io rimango solo a

passeggiare

E parlo di filosofia con il busto di Platone

Gioco a nascondino e tra i sarcofagi faccio tana per il faraone

Angelo custode del museo, tra le statue degli dèi

Che risuonano i passi nelle sale deserte, nel silenzio dei corridoi

Venere trovata in fondo al mare, solamente io ti posso accarezzare!

Così ogni notte vengo a sussurrarti sulle labbra l’emozione di un un custode

innamorato

Perché ogni volta che ti guardo pagherei un miliardo per sentirti viva e

prenderti per mano

E camminare insieme, fino a quando sorge il sole

La Madonna di Leonardo che ci darà la sua benedizione

Angelo custode del museo, io che amo solo lei

Meraviglia di marmo, sotto gli occhi del mondo, sempre nuda e bellissima

Venere nessuno ti vedrà, se ti porto via lontano, in fondo al mare…

E tra gli applausi di tutto il museo, ce ne andiamo io elei

Tra gli antichi sorrisi degli etruschi felici, tra le statue dei corridoi

Venere ti porto via con me, così ci potremo amare

In fondo al mare

Ik word 's ochtends wakker en de toeristen in de rij met broodjes wachten op een kaartje

binnenkomen

In het museum voor oude kunst waar ik werk en woon, ben ik Angelo il

conciërge

Slaperige schoolmeisjes gapen naar de gidsen

Honderdjarige professoren, hun bril is schoongemaakt...

Ik loop voorzichtig tussen de meesterwerken uit de Renaissance, "Alsjeblieft!"

kan niet gedaan worden

fotograaf

Maar na sluitingstijd, eindelijk wat rust, word ik alleen gelaten in

rondslenteren

En ik spreek van filosofie met de buste van Plato

Ik speel verstoppertje en tussen de sarcofagen maak ik een schuilplaats voor de farao

Beschermengel van het museum, tussen de beelden van de goden

De voetstappen weerklinken in de verlaten zalen, in de stilte van de gangen

Venus gevonden op de bodem van de zee, alleen ik kan je strelen!

Dus elke avond kom ik de emotie van een verzorger op je lippen fluisteren

verliefd geworden

Want elke keer als ik naar je kijk, zou ik een miljard betalen om me levend te voelen en...

neem je bij de hand

En samen wandelen, tot de zon opkomt

De Madonna van Leonardo die ons zijn zegen zal geven

Beschermengel van het museum, ik die alleen van haar hou

Wonder van marmer, onder de ogen van de wereld, altijd naakt en mooi

Venus zal niemand je zien, als ik je ver weg breng, naar de bodem van de zee ...

En onder het applaus van het hele museum vertrekken ik en ik

Tussen de oude glimlachen van de gelukkige Etrusken, tussen de beelden van de gangen

Venus neemt je mee zodat we van elkaar kunnen houden

Op de bodem van de zee