Monotonia - Siles

Powiedz w moim mieście, powiedz, że się da

Zostawić monotonię na chodnikach tego dnia

Gwiazdy wyszły na niebo w poszukiwaniu szans

A nieszczęśliwi na ulice, żeby łapać blask

Nie jestem tym, który zapomina drogi szlak

Bo dzięki temu szanuję drogocenny czas

Niewiele mam go, ale podzielę się z tobą żeby ci go dać

Ludzie nie banknot, jedyna zasada dla wszystkich jebanych szmat

Z każdym krokiem głosy milkną, cisza głośniej woła

Ci co się kręcili blisko wypadają z koła

Nie chcę umrzeć szybko, rzeczywistość za mnie kona

Anioł upadł nisko, tak że pękła aureola

Muszę iść, w głowie gra polifonia

Muszę iść, na smyki kalafonia

Czuję rytm, kroki to alegoria

A za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Muszę iść, leję oliwy do ognia

Oliwy do ognia, oliwy do ognia

Jak wyglądają sny tych co nie widzą nic

Niemi krzyczą o pomoc, ale gdzie jestem ja!

Bardzo boli to co nie widoczne

Jestem niewolnikiem moich potrzeb

Nie namawiaj, bo i tak nie skończę

Przyjdzie taki dzień, kiedy cię pogoni postęp

Jak będziesz daleko to cię dotkne

Kiedy się obrócisz to się potkniesz

Zawsze obok na złe i dobre

Powiedz mi dlaczego widzę cię znowu

Czemu zawsze kiedy ruszam idzie za mną twój korowód

Serce mnie woła, dusza trzyma, a zakazuje rozum

Znalazłem porozumienie, wtedy ty znalazłaś powód

Byłam przy tobie, jak nie miałeś nic

Teraz na głowie triumfalny liść

Stoję obok po to żebyś mógł iść

Dlatego kolejny raz rodzi się myśl ta

Muszę iść, w głowie gra polifonia

Muszę iść, na smyki kalafonia

Czuję rytm, kroki to alegoria

A za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Za mną wciąż ta jebana monotonia

Muszę iść, leje oliwy do ognia

Oliwy do ognia, oliwy do ognia

Zeg in mijn stad, zeg dat het mogelijk is

Laat de eentonigheid op de trottoirs die dag achterwege

De sterren gingen naar de hemel op zoek naar kansen

En ongelukkige mensen gaan de straat op om de gloed op te vangen

Ik ben niet degene die het dure pad vergeet

Want ... hierdoor respecteer ik kostbare tijd

Ik heb er niet veel van, maar ik zal het met je delen om het je te geven

Mensen geen bankbiljet, de enige regel voor alle verdomde teven

Bij elke stap worden de stemmen stil, de stilte roept luider

Degenen die rondhingen, vallen uit de cirkel

Ik wil niet snel sterven, de realiteit sterft voor mij

De engel viel zo laag dat de halo brak

Ik moet gaan, er speelt polyfonie in mijn hoofd

Ik moet gaan, harskoorden

Ik voel het ritme, de stappen zijn een allegorie

En achter mij is nog steeds deze verdomde eentonigheid

Achter me is deze verdomde eentonigheid

Achter me is deze verdomde eentonigheid

Ik moet gaan, ik gooi olie op het vuur

Brandstof op het vuur, brandstof op het vuur

Hoe zien de dromen van degenen die niets zien eruit

De stommen schreeuwen om hulp, maar waar ben ik!

Wat onzichtbaar is, doet veel pijn

Ik ben een slaaf van mijn behoeften

Niet overtuigen, want ik ga het toch niet afmaken

Er komt een dag dat vooruitgang je zal achtervolgen

Als je ver weg bent, heeft dat invloed op je

Als je je omdraait, struikel je

Altijd aan mijn zijde voor goed en slecht

Vertel me waarom ik je weer zie

Waarom volgt uw stoet mij altijd als ik beweeg

Mijn hart roept me, mijn ziel houdt me vast en mijn geest verbiedt me

Ik vond een overeenkomst, toen vond jij een reden

Ik was bij je toen je niets had

Nu op de kop een triomfblad

Ik sta naast je zodat je kunt gaan

Dus deze gedachte komt weer naar boven

Ik moet gaan, er speelt polyfonie in mijn hoofd

Ik moet gaan, harskoorden

Ik voel het ritme, de stappen zijn een allegorie

En achter mij is nog steeds deze verdomde eentonigheid

Achter me is deze verdomde eentonigheid

Achter me is deze verdomde eentonigheid

Ik moet gaan, het wakkert het vuur aan

Brandstof op het vuur, brandstof op het vuur