Apoptosis - Serrata

With fragile hands,

I release this form to the wind,

Witnessing division of myself,

Through weary eyes I see my colours fade,

An unfamiliar air escaping from my lungs,

Is the displacement of an embrace that I’ve learned to love,

Just know this suffering holds more than you can see,

Falling through and I feel the break,

Into infinite ever changing states,

And I’m a concept to every single cell that grows,

And a legacy for all those that decompose,

Just know this suffering holds more than you can see.

(This is a coordinated programme,

That kills the cell in a very neat way,

By programmed cell death,

The cells are programmed to die.)

Met kwetsbare handen,

Ik laat deze vorm los in de wind,

Getuige van deling van mezelf,

Door vermoeide ogen zie ik mijn kleuren vervagen,

Een onbekende lucht ontsnapt uit mijn longen,

Is de verplaatsing van een omhelzing waar ik van heb leren houden,

Weet gewoon dat dit lijden meer inhoudt dan je kunt zien,

Erdoorheen vallen en ik voel de breuk

In oneindige steeds veranderende toestanden,

En ik ben een begrip voor elke cel die groeit,

En een erfenis voor iedereen die ontbindt,

Weet gewoon dat dit lijden meer inhoudt dan je kunt zien.

(Dit is een gecoördineerd programma,

Dat doodt de cel op een heel nette manier,

Door geprogrammeerde celdood,

De cellen zijn geprogrammeerd om te sterven.)