Джаз - Сергей Бабкин

Когда мне станет всё равно: театр или кино,

Она или оно, я выпрыгну в окно,

Не закрывая глаз, но только не сейчас,

Когда всё в первый раз, пока у нас есть джаз,

Пока всё на мази.

Вези, вези, вези.

Вези, вези, вези.

Серебряный баркас.

Когда я забреду в тупик, произойдёт какой-то сдвиг,

Издам истошный крик, услышат все его

И больше ничего и больше ни о чём,

По рельсам на прямик, по рельсам напролом

На встречу поездам беги, беги, беги

И никого не жди, я здесь хочу остаться сам.

Когда я потеряю всё, и даже самого себя

Буду искать, но не найду, исчезнет всё, исчезну я.

Без палки ноль, да и нуля не сохранится от нуля.

Кто же останется со мной?

Кроме меня.

Что же останется земного на Земле?

Что же останется земного на Земле?

Земля!

Als het voor mij allemaal hetzelfde wordt: theater of film,

Zij of het, ik spring uit het raam

Zonder je ogen te sluiten, maar niet nu,

Als het de eerste keer is, zolang we maar jazz hebben

Terwijl alles op de zalf zit.

Pak het, pak het, pak het.

Pak het, pak het, pak het.

Zilveren boot.

Als ik in een doodlopende straat dwaal, zal er een soort verschuiving zijn,

Ik zal een hartverscheurende kreet uitstoten, iedereen zal het horen

En niets meer en niets meer

Recht op de rails, rechtdoor op de rails

Om de treinen te ontmoeten rennen, rennen, rennen

En wacht op niemand, ik wil hier zelf blijven.

Als ik alles verlies en zelfs mezelf

Ik zal zoeken, maar ik zal niet vinden, alles zal verdwijnen, ik zal verdwijnen.

Zonder een stok blijven nul en nul niet behouden vanaf nul.

Wie blijft er bij mij?

Behalve ik.

Wat blijft er aards op aarde?

Wat blijft er aards op aarde?

Aarde!