Home - Sarah

I’ve never seen you out of sound,

always have something to say,

reasons why you’d stick around.

As a player, you know I’m bound to break,

moving like a video game,

stars are falling to the ground.

And you know the story, you’re always so sure,

say I should go for the glory, and steal the show.

Feel so confused and dazing, you say it’s okay,

but baby that ain’t the way that I’m used to stay.

‘Cause we are, we are, we are, oh, are

looking for the Moon but gazing at the stars.

In the way we fake it, our fragile human hearts

are staring at the ceiling, looking for a place to call

home…

Open up so I can call you

«home»…

You’ve always said that I am young,

you don’t trust me if I crawl,

‘cause you always think I’m strong.

I’ve spent ages trying to light up my spark,

trying to get out from the dark,

always tried and raised the bar.

Been running, now save me, been haunting the ghost,

been stumbling and fading for a life of gold.

In the end, the truth is we all feel alone,

and we all need someone we can rely on.

‘Cause we are, we are, we are, oh, are

looking for the Moon but gazing at the stars.

In the way we fake it, our fragile human hearts

are staring at the ceiling, looking for a place to call

home…

Open up so I can call you

«home»…

So bury me alive, ‘cause believe me, in this climb

the younger, the stronger, the player,

the clever, are the ones who stay alive.

If the destiny’s assigned, and the stars are all aligned,

then what am I doing here?

I’ll go…

‘Cause we are, we are, we are, oh, are

looking for the Moon but gazing at the stars.

In the way we fake it, our fragile human hearts

are staring at the ceiling, looking for a place to call

home…

Open up so I can call you

«home»…

Ik heb je nog nooit zonder geluid gezien,

altijd iets te zeggen hebben,

redenen waarom je zou blijven.

Als speler weet je dat ik zeker zal breken,

bewegen als een videogame,

sterren vallen op de grond.

En je kent het verhaal, je bent altijd zo zeker,

zeggen dat ik voor de glorie moet gaan en de show moet stelen.

Voel je zo verward en duizelig dat je zegt dat het oké is,

maar schat, dat is niet de manier waarop ik gewend ben te blijven.

Want we zijn, we zijn, we zijn, oh, zijn

op zoek naar de maan, maar staren naar de sterren.

Zoals we doen alsof, onze kwetsbare menselijke harten

staren naar het plafond, op zoek naar een plek om te bellen

thuis…

Doe open zodat ik je kan bellen

"thuis"…

Je hebt altijd gezegd dat ik jong ben,

je vertrouwt me niet als ik kruip,

Omdat je altijd denkt dat ik sterk ben.

Ik heb eeuwenlang geprobeerd mijn vonk te laten ontsteken,

proberen uit het donker te komen,

altijd geprobeerd en de lat hoger gelegd.

Ik heb gerend, red me nu, ik heb de geest achtervolgd,

struikelen en vervagen voor een leven van goud.

Uiteindelijk is de waarheid dat we ons allemaal alleen voelen,

en we hebben allemaal iemand nodig waarop we kunnen vertrouwen.

Want we zijn, we zijn, we zijn, oh, zijn

op zoek naar de maan, maar staren naar de sterren.

Zoals we doen alsof, onze kwetsbare menselijke harten

staren naar het plafond, op zoek naar een plek om te bellen

thuis…

Doe open zodat ik je kan bellen

"thuis"…

Dus begraaf me levend, want geloof me, in deze klim

hoe jonger, hoe sterker, de speler,

de slimme, zijn degenen die in leven blijven.

Als het lot is toegewezen en de sterren allemaal zijn uitgelijnd,

wat doe ik hier dan?

Ik zal gaan…

Want we zijn, we zijn, we zijn, oh, zijn

op zoek naar de maan, maar staren naar de sterren.

Zoals we doen alsof, onze kwetsbare menselijke harten

staren naar het plafond, op zoek naar een plek om te bellen

thuis…

Doe open zodat ik je kan bellen

"thuis"…