Ana - Saiko

Ana quiso irse y ya

Borro su sonrisa magistral esa mañana

Nos dijeron a esperar

Que su mejoría impedía que la acompañaran

Despidiendo su hospital

Sola en su camilla de metal, ¡mamá!

Tantas veces el mismo plan

Y ahora tan deprisa que te vas, ¡mamá!

Ana no volvió a cantar

Las baladas tristes que entonaban

Otras cigarras

20 horas para hablar y al oído

Y poder perdonar tantas palabras

No aprendí de soledad

No atendí en camisas ni a esperar, ¡mamá!

Puedes reconsiderar repetir tu sonrisa una vez más, ¡mamá!

Que enseñarás, me enseñarás

Me enseñarás, me enseñarás

Me enseñarás, uhh

Ana no volvió a cuidar

A las cuatro crías que celaban

En su manada

Ana wilde weg en nu

Ik wist zijn magistrale glimlach die ochtend

Ze zeiden dat we moesten wachten

Dat haar verbetering hen ervan weerhield haar te vergezellen

Afscheid nemen van je ziekenhuis

Alleen op haar metalen brancard, mam!

Zo vaak hetzelfde plan

En nu ga je zo snel weg, mam!

Ana zong niet meer

De droevige ballads die ze zongen

andere krekels

20 uur praten en luisteren

En om zoveel woorden te kunnen vergeven

Ik heb niet geleerd van eenzaamheid

Ik was niet aanwezig in shirts of om te wachten, mam!

Je kunt erover nadenken om je glimlach nog een keer te herhalen, mam!

Wat ga je leren, wil je mij leren?

Wil je het me leren, wil je het me leren

Wil je het me leren, uhh

Ana zorgde er niet meer voor

Aan de vier baby's die jaloers waren

in zijn rugzak