Leaving Beirut - Roger Waters

So we left Beirut Willa and I

He headed East to Baghdad and the rest of it

I set out North

I walked the five or six miles to the last of the street lamps

And hunkered in the curb side dusk

Holding out my thumb

In no great hope at the ramshackle procession of home bound traffic

Success!

An ancient Mercedes 'dolmus '

The ubiquitous, Arab, shared taxi drew up

I turned out my pockets and shrugged at the driver

«J'ai pas de l’argent «» Venez!

«A soft voice from the back seat

The driver lent wearily across and pushed open the back door

I stooped to look inside at the two men there

One besuited, bespectacled, moustached, irritated, distant, late

The other, the one who had spoken

Frail, fifty five-ish, bald, sallow, in a short sleeved pale blue cotton shirt

With one biro in the breast pocket

A clerk maybe, slightly sunken in the seat

«Venez!»

He said again, and smiled

«Mais j’ai pas de l’argent»

«Oui, Oui, d’accord, Venez!»

Are these the people that we should bomb

Are we so sure they mean us harm

Is this our pleasure, punishment or crime

Is this a mountain that we really want to climb

The road is hard, hard and long

Put down that two by four

This man would never turn you from his door

Oh George!

Oh George!

That Texas education must have fucked you up when you were very small

He beckoned with a small arthritic motion of his hand

Fingers together like a child waving goodbye

The driver put my old Hofner guitar in the boot with my rucksack

And off we went

«Vous etes Francais, monsieur?

«» Non, Anglais «» Ah!

Anglais «» Est-ce que vous parlais Anglais, Monsieur?

««Non, je regrette»

And so on

In small talk between strangers, his French alien but correct

Mine halting but eager to please

A lift, after all, is a lift

Late moustache left us brusquely

And some miles later the dolmus slowed at a crossroads lit by a single lightbulb

Swung through a U-turn and stopped in a cloud of dust

I opened the door and got out

But my benefactor made no move to follow

The driver dumped my guitar and rucksack at my feet

And waving away my thanks returned to the boot

Only to reappear with a pair of alloy crutches

Which he leaned against the rear wing of the Mercedes

He reached into the car and lifted my companion out

Only one leg, the second trouser leg neatly pinned beneath a vacant hip

«Monsieur, si vous voulez, ca sera un honneur pour nous

Si vous venez avec moi a la maison pour manger avec ma femme "

When I was 17 my mother, bless her heart, fulfilled my summer dream

She handed me the keys to the car

We motored down to Paris, fuelled with Dexedrine and booze

Got bust in Antibes by the cops

And fleeced in Naples by the wops

But everyone was kind to us, we were the English dudes

Our dads had helped them win the war

When we all knew what we were fighting for

But now an Englishman abroad is just a US stooge

The bulldog is a poodle snapping round the scoundrel’s last refuge

«Ma femme», thank God!

Monopod but not queer

The taxi drove off leaving us in the dim light of the swinging bulb

No building in sight

What the hell

«Merci monsieur»

«Bon, Venez!»

His faced creased in pleasure, he set off in front of me

Swinging his leg between the crutches with agonising care

Up the dusty side road into the darkness

After half an hour we’d gone maybe half a mile

When on the right I made out the low profile of a building

He called out in Arabic to announce our arrival

And after some scuffling inside a lamp was lit

And the changing angle of light in the wide crack under the door

Signalled the approach of someone within

The door creaked open and there, holding a biblical looking oil lamp

Stood a squat, moustached woman, stooped smiling up at us

She stood aside to let us in and as she turned

I saw the reason for her stoop

She carried on her back a shocking hump

I nodded and smiled back at her in greeting, fighting for control

The gentleness between the one-legged man and his monstrous wife

Almost too much for me

Is gentleness too much for us

Should gentleness be filed along with empathy

We feel for someone else’s child

Every time a smart bomb does its sums and gets it wrong

Someone else’s child dies and equities in defence rise

America, America, please hear us when we call

You got hip-hop, be-bop, hustle and bustle

You got Atticus Finch

You got Jane Russell

You got freedom of speech

You got great beaches, wildernesses and malls

Don’t let the might, the Christian right, fuck it all up

For you and the rest of the world

They talked excitedly

She went to take his crutches in routine of care

He chiding, gestured

We have a guest

She embarrassed by her faux pas

Took my things and laid them gently in the corner

«Du the?»

We sat on meagre cushions in one corner of the single room

The floor was earth packed hard and by one wall a raised platform

Some six foot by four covered by a simple sheet, the bed

The hunchback busied herself with small copper pots over an open hearth

And brought us tea, hot and sweet

And so to dinner

Flat, unleavened bread, + thin

Cooked in an iron skillet over the open hearth

Then folded and dipped into the soft insides of female sea urchins

My hostess did not eat, I ate her dinner

She would hear of nothing else, I was their guest

And then she retired behind a curtain

And left the men to sit drinking thimbles full of Arak

Carefully poured from a small bottle with a faded label

Soon she reappeared, radiant

Carrying in her arms their pride and joy, their child

I’d never seen a squint like that

So severe that as one eye looked out the other disappeared behind its nose

Not in my name, Tony, you great war leader you

Terror is still terror, whosoever gets to frame the rules

History’s not written by the vanquished or the damned

Now we are Genghis Khan, Lucretia Borghia, Son of Sam

In 1961 they took this child into their home

I wonder what became of them

In the cauldron that was Lebanon

If I could find them now, could I make amends?

How does the story end?

And so to bed, me that is, not them

Of course they slept on the floor behind a curtain

Whilst I lay awake all night on their earthen bed

Then came the dawn and then their quiet stirrings

Careful not to wake the guest

I yawned in great pretence

And took the proffered bowl of water heated up and washed

And sipped my coffee in its tiny cup

And then with much «merci-ing» and bowing and shaking of hands

We left the woman to her chores

And we men made our way back to the crossroads

The painful slowness of our progress accentuated by the brilliant morning light

The dolmus duly reappeared

My host gave me one crutch and leaning on the other

Shook my hand and smiled

«Merci, monsieur,» I said

«De rien «» And merci a votre femme, elle est tres gentille «Giving up his other crutch

He allowed himself to be folded into the back seat again

«Bon voyage, monsieur,» he said

And half bowed as the taxi headed south towards the city

I turned North, my guitar over my shoulder

And the first hot gust of wind

Quickly dried the salt tears from my young cheeks

Dus we verlieten Beiroet Willa en ik

Hij ging naar het oosten naar Bagdad en de rest

Ik ging naar het noorden

Ik liep de vijf of zes mijl naar de laatste van de straatlantaarns

En gehurkt in de schemering aan de stoeprand

Mijn duim uitsteken

Geen grote hoop op de gammele stoet van naar huis gebonden verkeer

Succes!

Een oude Mercedes 'dolmus'

De alomtegenwoordige, Arabische, gedeelde taxi kwam tot stand

Ik draaide mijn zakken uit en haalde mijn schouders op naar de chauffeur

«J'ai pas de l'argent «» Venez!

«Een zachte stem vanaf de achterbank

De chauffeur leunde vermoeid naar voren en duwde de achterdeur open

Ik bukte om naar binnen te kijken naar de twee mannen daar

Een gepaste, bebrilde, besnorde, geïrriteerde, afstandelijke, late

De ander, degene die had gesproken

Frail, vijfenvijftig, kaal, vaal, in een lichtblauw katoenen overhemd met korte mouwen

Met één balpen in de borstzak

Een klerk misschien, een beetje verzonken in de stoel

«Venez!»

Hij zei nog een keer en glimlachte

«Mais j’ai pas de l’argent»

"Oui, Oui, d'accord, Venez!"

Zijn dit de mensen die we moeten bombarderen?

Weten we zo zeker dat ze ons kwaad bedoelen?

Is dit ons plezier, straf of misdaad?

Is dit een berg die we echt willen beklimmen?

De weg is moeilijk, moeilijk en lang

Zet die twee bij vier neer

Deze man zou je nooit van zijn deur afbrengen

Oh George!

Oh George!

Dat onderwijs in Texas moet je hebben verpest toen je nog heel klein was

Hij wenkte met een kleine jichtige beweging van zijn hand

Vingers tegen elkaar als een kind dat vaarwel zwaait

De chauffeur stopte mijn oude Hofner-gitaar in de koffer met mijn rugzak

En daar gingen we

«Vous etes Francais, mijnheer?

«» Non, Anglais «» Ah!

Engels «» Est-ce que vous parlais Anglais, Monsieur?

««Non, je spijt»

Enzovoort

In small talk tussen vreemden, zijn Franse alien maar correct

De mijne stopt maar wil graag behagen

Een lift is tenslotte een lift

Late snor verliet ons bruusk

En enkele kilometers later vertraagde de dolmus op een kruispunt verlicht door een enkele gloeilamp

Zwaaide door een U-bocht en stopte in een stofwolk

Ik deed de deur open en stapte uit

Maar mijn weldoener maakte geen aanstalten om te volgen

De chauffeur gooide mijn gitaar en rugzak aan mijn voeten

En zwaaiend keerde mijn dank terug naar de boot

Alleen om weer te verschijnen met een paar lichtmetalen krukken

Die hij leunde tegen de achtervleugel van de Mercedes

Hij reikte in de auto en tilde mijn metgezel eruit

Slechts één been, de tweede broekspijp netjes vastgemaakt onder een lege heup

«Monsieur, si vous voulez, ca sera un honneur pour nous

Si vous venez avec moi a la maison pour kribbe avec ma femme "

Toen ik 17 was, mijn moeder, zegene haar hart, vervulde mijn zomerdroom

Ze gaf me de sleutels van de auto

We reden naar Parijs, volgetankt met Dexedrine en drank

Betrapt in Antibes door de politie

En gevlochten in Napels door de wops

Maar iedereen was aardig voor ons, wij waren de Engelse kerels

Onze vaders hadden hen geholpen de oorlog te winnen

Toen we allemaal wisten waar we voor vochten

Maar nu is een Engelsman in het buitenland gewoon een Amerikaanse stroman

De buldog is een poedel die bij het laatste toevluchtsoord van de schurk snauwt

«Ma femme», godzijdank!

Monopod maar niet queer

De taxi reed weg en liet ons achter in het schemerige licht van de zwaaiende lamp

Geen gebouw in zicht

Wel verdomme

«Merci monsieur»

"Bon, Venez!"

Zijn gezicht rimpelde van plezier, hij ging voor me op weg

Zwaaiend zijn been tussen de krukken door met pijnlijke zorg

De stoffige zijweg de duisternis in

Na een half uur waren we misschien een halve mijl gegaan

Toen ik aan de rechterkant het lage profiel van een gebouw zag

Hij riep in het Arabisch om onze komst aan te kondigen

En na wat geschuif binnen ging er een lamp aan

En de veranderende lichthoek in de brede spleet onder de deur

Signaleerde de nadering van iemand binnen

De deur kraakte open en daar, met een bijbels ogende olielamp

Stond gehurkt, besnorde vrouw, bukte glimlachend naar ons

Ze ging opzij om ons binnen te laten en toen ze zich omdraaide

Ik zag de reden voor haar bukken

Ze droeg een schokkende bult op haar rug

Ik knikte en glimlachte terug naar haar ter begroeting, vechtend voor controle

De zachtheid tussen de eenbenige man en zijn monsterlijke vrouw

Bijna teveel voor mij

Is vriendelijkheid te veel voor ons?

Moet vriendelijkheid samen met empathie worden ingediend?

We voelen mee met het kind van iemand anders

Elke keer dat een slimme bom zijn sommen maakt en het bij het verkeerde eind heeft

Het kind van iemand anders sterft en de defensie-aandelen stijgen

Amerika, Amerika, hoor ons als we bellen!

Je hebt hiphop, be-bop, drukte

Je hebt Atticus Finch

Je hebt Jane Russell

Je hebt vrijheid van meningsuiting

Je hebt geweldige stranden, wildernissen en winkelcentra

Laat de macht, het christelijke recht, het allemaal verknoeien

Voor jou en de rest van de wereld

Ze praatten opgewonden

Ze ging zijn krukken halen als routine van zorg

Hij berispte, gebaarde

We hebben een gast

Ze schaamde zich voor haar faux pas

Nam mijn spullen en legde ze voorzichtig in de hoek

«Dus de?»

We zaten op magere kussens in een hoek van de eenpersoonskamer

De vloer was hard met aarde en aan één muur een verhoogd platform

Ongeveer 1.80 bij 1.80 meter, bedekt met een eenvoudig laken, het bed

De gebochelde hield zich bezig met kleine koperen potten boven een open haard

En bracht ons thee, warm en zoet

En zo aan het avondeten

Plat, ongezuurd brood, + dun

Gekookt in een ijzeren koekenpan boven de open haard

Vervolgens gevouwen en ondergedompeld in de zachte binnenkant van vrouwelijke zee-egels

Mijn gastvrouw at niet, ik at haar avondeten

Ze zou van niets anders horen, ik was hun gast

En toen trok ze zich terug achter een gordijn

En liet de mannen zitten met vingerhoeden vol met Arak

Zorgvuldig gegoten uit een klein flesje met een vervaagd etiket

Al snel verscheen ze weer, stralend

Met in haar armen hun trots en vreugde, hun kind

Ik had nog nooit zo'n scheel gezien

Zo ernstig dat terwijl het ene oog uitkeek het andere achter zijn neus verdween

Niet in mijn naam, Tony, jij geweldige oorlogsleider jij

Terreur is nog steeds terreur, wie de regels mag bepalen

Geschiedenis wordt niet geschreven door de overwonnenen of de verdoemden

Nu zijn we Genghis Khan, Lucretia Borghia, zoon van Sam

In 1961 namen ze dit kind in huis

Ik vraag me af wat er van ze is geworden

In de ketel die Libanon was

Als ik ze nu zou kunnen vinden, zou ik het dan goed kunnen maken?

Hoe eindigt het verhaal?

En dus naar bed, ik dus, niet zij

Ze sliepen natuurlijk op de grond achter een gordijn

Terwijl ik de hele nacht wakker lig op hun aarden bed

Toen kwam de dageraad en toen hun stille opwinding

Pas op dat u de gast niet wakker maakt

Ik gaapte in grote voorwendselen

En nam de aangeboden kom met water opgewarmd en gewassen

En nipte van mijn koffie in zijn kleine kopje

En dan met veel «genade» en buigen en handen schudden

We hebben de vrouw aan haar karweitjes overgelaten

En wij mannen gingen terug naar het kruispunt

De pijnlijke traagheid van onze vooruitgang geaccentueerd door het schitterende ochtendlicht

De dolmus verscheen naar behoren

Mijn gastheer gaf me een kruk en leunde op de andere

Schudde mijn hand en glimlachte

«Merci, monsieur,» zei ik

«De rien «» And merci a votre femme, elle est tres gentille «Hij geeft zijn andere kruk op

Hij liet zich weer op de achterbank klappen

"Goede reis, mijnheer", zei hij

En half gebogen toen de taxi naar het zuiden richting de stad reed

Ik draaide naar het noorden, mijn gitaar over mijn schouder

En de eerste hete windvlaag

Droogde snel de zoute tranen van mijn jonge wangen