Nada - Rocío Dúrcal

He llegado hasta tu casa…

¡Yo no sé cómo he podido!

Si me han dicho que no estás

Que ya nunca volverás…

¡Si me han dicho que te has ido!

¡Cuánta nieve hay en mi alma!

¡Qué silencio hay en tu puerta!

Al llegar hasta el umbral

Un candado de dolor

Me detuvo el corazón

Nada, nada queda en tu casa natal…

Sólo telarañas que teje el yuyal

El rosal tampoco existe

Y es seguro que se ha muerto al irte tú…

¡Todo es una cruz!

Nada, nada más que tristeza y quietud

Nadie que me diga si vives aún…

¿Dónde estás, para decirte

Que hoy he vuelto arrepentido a buscar tu amor?

Ya me alejo de tu casa

Y me voy ya ni sé donde…

Sin querer te digo adiós

Y hasta el eco de tu voz

De la nada me responde

En la cruz de tu candado

Por tu pena yo he rezado

Y ha rodado en tu portón

Una lágrima hecha flor

De mi pobre corazón

Ik ben bij je thuis gekomen...

Ik weet niet hoe ik het zou kunnen!

Als ze me hebben verteld dat je dat niet bent

Dat je nooit meer terugkomt...

Als ze me zouden vertellen dat je weg bent!

Hoeveel sneeuw ligt er in mijn ziel!

Wat een stilte is er aan je deur!

Wanneer je de drempel bereikt

Een slot van pijn

mijn hart stopte

Niets, niets blijft in je geboorteplaats...

Alleen spinnenwebben die de yuyal weeft

De roos bestaat ook niet.

En het is zeker dat hij stierf toen je wegging...

Alles is een kruis!

Niets, niets dan verdriet en stilte

Niemand die me vertelt of je nog leeft...

waar ben je om het je te vertellen?

Dat ik vandaag berouwvol ben teruggekeerd om uw liefde te zoeken?

Ik ben al weg van je huis

En ik vertrek, ik weet niet eens waar...

Zonder afscheid te willen nemen

En zelfs de echo van je stem

uit het niets antwoordt hij mij

Aan het kruis van je hangslot

Voor je verdriet heb ik gebeden

En het wordt je poort binnengerold

Een uit tranen gemaakte bloem

van mijn arme hart