Obia - Roch Voisine

Il faut rester dans ces rues animées à l’heure où les vents se taisent,

dans ce quartier mal aimé

Il faut la voir chasser l’obscurité

Dans la foule au pied des murs, danser pour oublier

Plus on est près d’elle, plus on est loin

Loin de nos nuages, nos si raisonnables destins

Suffit d’un rien, d’un geste de ses reins

Et s’arrête la raison qui nos tiens.

Commence alors une autre nuit sans fin

Où son corps de feu se cambre et danse jusqu’au petit matin

Aux sons des guitares et des tambourins

Et les pieds frappant le sol et les mains frappant les mains

Et pour tous ces naufragés quotidiens

Elle est comme une bouffée d’air, un phare, un lien, une lumière, un refrain

Dans nos vies lissent, au paradis lointain

Un peu d’amour sans blessure, une aventure, un peu de magie qui revient

(OBIA)

Un mirage

(OBIA)

Sans cage, avec les oiseaux tu voyages

On ne sait pas d’où elle vient, où elle va

Fille des mers des Antilles ou du soleil Catalans

On n’sait jamais pour qui son coeur bat

Pour qui le soir ses yeux se maquillent et brûlent si souvent

Et pour tous ces naufragés du soir

Elle comme une bouffée d’air, un phare, un lien, une lumière, un espoir

Dans nos villes aux plaisirs incertains

Un d’amour sans blessure, une aventure, un peu de ùmagie qui revient

(OBIA)

Un mirage

(OBIA)

Sans cage, avec les oiseaux tu voyages

(OBIA)

Un mirage

(OBIA)

Sans cage, sans cage

OBIA, féline sirène

Danse la joie, la peine

En rebelle soumise, elle remet sa chemise

Et disparaît soudain

(OBIA)

Un mirage, sans cage

(OBIA)

Sans cage, un mirage, un mirage

(OBIA)

Avec les oiseaux tu voyages

Je moet in deze drukke straten blijven als de wind stil is,

in deze onbeminde buurt

Je moet haar zien jagen in het donker

In de menigte aan de voet van de muren, dansend om te vergeten

Hoe dichter we bij haar zijn, hoe verder we zijn

Ver van onze wolken, onze zo redelijke lotsbestemmingen

Een klein beetje, een gebaar van zijn lendenen

En beëindigt de reden die ons vasthoudt.

Dus begint weer een eindeloze nacht

Waar haar vurige lichaam zich buigt en danst tot het ochtendgloren

Op de klanken van gitaren en tamboerijnen

En voeten die de grond raken en handen die handen raken

En voor al die dagelijkse schipbreukelingen

Ze is als een zuchtje lucht, een baken, een link, een licht, een refrein

In onze vlotte levens, in de verre hemel

Een beetje pijnloze liefde, een avontuur, een beetje magie die terugkeert

(OBIA)

een luchtspiegeling

(OBIA)

Zonder kooi, met de vogels die je reist

We weten niet waar ze vandaan komt, waar ze heen gaat

Dochter van de zeeën van de Antillen of van de Catalaanse zon

Je weet nooit voor wie zijn hart klopt

Voor wie zijn ogen 's avonds zo vaak make-up en branden

En voor al die schipbreukelingen van de avond

Haar als een zuchtje lucht, een baken, een link, een licht, een hoop

In onze steden van onzekere geneugten

Een liefde zonder letsel, een avontuur, een beetje magie die terugkeert

(OBIA)

een luchtspiegeling

(OBIA)

Zonder kooi, met de vogels die je reist

(OBIA)

een luchtspiegeling

(OBIA)

Zonder kooi, zonder kooi

OBIA, katachtige zeemeermin

Dans de vreugde, de pijn

In onderdanige rebel trekt ze haar shirt weer aan

En plotseling verdwijnt

(OBIA)

Een luchtspiegeling, zonder kooi

(OBIA)

Zonder een kooi, een luchtspiegeling, een luchtspiegeling

(OBIA)

Met de vogels die je reist