Haunt - Respire

I’ve grown sick of living in my own skin

I’ve tried so long to find a way out

Night after night, lost in a bottle

Night after night, lost in transit

The next station’s still a far way out

The line goes nowhere, I’ve bottomed out

The grave calls its name, I’ve bottomed out

«It's not enough.

It’s never enough.»

I know how this all ends

It’s been with me every step

I know, it won’t let me go

It won’t me live, I know

My hands.

My wrists

My hands.

My wrists

Too sick to live, too weak to die

Too sick to live, too weak to die

Too sick to live, too weak to die

Too sick to live, too weak to die

Ik ben het zat om in mijn eigen huid te leven

Ik heb zo lang geprobeerd om een ​​uitweg te vinden

Nacht na nacht, verloren in een fles

Nacht na nacht, verloren tijdens het transport

Het volgende station is nog ver weg

De lijn gaat nergens heen, ik heb het dieptepunt bereikt

Het graf roept zijn naam, ik heb het dieptepunt bereikt

"Het is niet genoeg.

Het is nooit genoeg."

Ik weet hoe dit allemaal afloopt

Ik heb elke stap bij me gehad

Ik weet het, het laat me niet los

Het zal me niet leven, ik weet het

Mijn handen.

Mijn polsen

Mijn handen.

Mijn polsen

Te ziek om te leven, te zwak om te sterven

Te ziek om te leven, te zwak om te sterven

Te ziek om te leven, te zwak om te sterven

Te ziek om te leven, te zwak om te sterven