Dead Weight - Redeemer

Sadness set in around sunset.

Uninvited, yes.

But it’s all in how you handle it.

I’ve seen better days, but I’m trying to mend.

The candle can only burn at both ends for so long.

Dead weight is pulling me under.

Sink or swim,

I dig the grave I’ve been living in.

When I lived through hell, I found there’s far worse things than death.

What if I’m waiting for a peace that I can’t have?

What if they’re right and I pushed that grace out of grasp?

The silence is deafening.

The misery is setting in.

I fear that I’m just making waves…

To keep from drowning in unhappiness.

The silence is deafening.

The misery is setting in.

I feel myself sinking again.

Suffer to survive.

The grass was never green on either side.

I think of nothing but I,

And focus only on the shadows when the sun shines.

Growing up,

I found out nothing was good enough.

I’ll fight my way to the surface or bust.

Under the weight of hopelessness, feeling crushed.

Can’t give in to giving up.

This world showed me no love.

I bit the bullet and toughened up.

They’ll give you nothing, their words are vacant.

This life is what you make it.

Verdriet begint rond zonsondergang.

Onuitgenodigd, ja.

Maar het hangt allemaal af van hoe u ermee omgaat.

Ik heb betere dagen gekend, maar ik probeer het goed te maken.

De kaars kan maar zo lang aan beide uiteinden branden.

Dood gewicht trekt me naar beneden.

Zink of zwem,

Ik graaf het graf waarin ik heb geleefd.

Toen ik door de hel leefde, ontdekte ik dat er veel ergere dingen zijn dan de dood.

Wat als ik wacht op een vrede die ik niet kan krijgen?

Wat als ze gelijk hebben en ik die gratie buiten bereik heb geduwd?

De stilte is oorverdovend.

De ellende begint.

Ik ben bang dat ik alleen maar golven maak...

Om niet te verdrinken in ongeluk.

De stilte is oorverdovend.

De ellende begint.

Ik voel mezelf weer wegzinken.

Lijd om te overleven.

Het gras was nooit groen aan beide kanten.

Ik denk aan niets anders dan ik,

En focus alleen op de schaduwen als de zon schijnt.

Opgroeien,

Ik ontdekte dat niets goed genoeg was.

Ik vecht me een weg naar de oppervlakte of buste.

Onder het gewicht van hopeloosheid, verpletterd voelen.

Kan niet toegeven aan opgeven.

Deze wereld toonde me geen liefde.

Ik beet op de kogel en werd harder.

Ze geven je niets, hun woorden zijn leeg.

Dit leven is wat je ervan maakt.