Octubre Dolç - Raimon

Octubre dolç encenia colors

Que lentament escampava a l’atzar

Bedolls, llorers, oms i faigs, castanyers

Rebien lleus grocs, verds, ocres, vermells

Un vent petit feia moure el fullam

Un so suau omplia l’aire clar

Mòrbida llum envelava el matí

Com oblidar aquell moment de goig?

Recorde bé la llunyana remor

Petjada breu de vida de ciutat

Clos de l’engany del tràfec dels humans

Coixí callat d’aquella hora i del lloc

Jo passejant gaudia del bon temps

Ben acordat amb tot el meu entorn

Passat, futur no eren gens presents

L’instant que fuig feia el meu viure ple

Vaig sentir veus gairebé al meu costat

L'última part d’un diàleg més llarg

-Vine-te'n amb mi

No et faré res que no vulguis que et faci

-No

-Per què?

-Perquè no et conec prou encara

-Pot ser una manera de coneixe’m més

Vine-te'n amb mi

No et faré res que no vulguis que et faci

-Jo sóc molt jove i tinc molt de temps

-Però jo no tic temps.

Ja el temps

Em té a mi

Vine-te'n amb mi.

On tu vulguis

Amb mi

-Les meves mans troben gust

Acariciant els teus cabells

-Que ja blanquegen

-Els teus ulls tenen mirades

De sorpresa i desig

Són mirades de nen

-Et doblo l’edat

-Beses amb força i tendresa alhora

-Els teus pits són petits i plens

La teva pell és raïm

-Sembles molt net

I m’agrada l’olor del teu cos

M’abraces i t’abraço

Aquí recolzats a la soca de l’arbre

Hem de semblar una estranya parella

-Vine-te'n amb mi

No et faré res que no vulguis que et faci

-No.

No et conec prou, ja t’ho he dit

Es fa tard

Me n’haig d’anar

-No encara.

Queda’t

-Adéu

-Adéu, dolcesa i joventut

Els teus ulls tenen el color

Que el sol del matí desa

Entre les branques més altes dels arbres

-Adéu, home

-Adéu, noia

No hagués pogut, ni vull, treure’m dels ulls

Tots els colors dels arbres que he mirat

Bella cançó encara no cantada

Dansa distant que mai no ha estat ballada

Temps era temps hi havia un infant

D’ulls ben oberts i ben desperta oïda

Aquest infant, ingenu i neguitós

Viu dins del cos, precari cos d’un home

Octubre dolç encenia colors

Que lentameni escampava a l’atzar

Bedolls, llorers, oms i faigs, castanyers

Zoete oktober ontstoken kleuren

Dat verspreidde zich langzaam willekeurig

Berken, lauweren, iepen en beuken, kastanjebomen

Ze kregen lichtgeel, groen, oker, rood

Een klein windje deed de pluim bewegen

Een zacht geluid vulde de heldere lucht

Morbide licht vertroebelde de ochtend

Hoe vergeet je dat moment van vreugde?

Ik herinner me het verre gerommel nog goed

Korte voetafdruk van het stadsleven

Clos van het bedrog van mensenhandel

Stil kussen van die tijd en plaats

Tijdens het wandelen genoot ik van het mooie weer

Goed eens met al mijn omgeving

Verleden, toekomst waren helemaal niet aanwezig

Het moment dat hij vluchtte, maakte mijn leven compleet

Ik hoorde stemmen bijna naast me

Het laatste deel van een langere dialoog

-Kom met mij mee

Ik zal je niets aandoen dat je niet wilt dat ik je aandoe

-Nee

-Omdat?

- Omdat ik je nog niet goed genoeg ken

- Het zou een manier kunnen zijn om mij beter te leren kennen

kom met mij mee

Ik zal je niets aandoen dat je niet wilt dat ik je aandoe

- Ik ben erg jong en ik heb veel tijd

- Maar ik heb geen tijd.

Al tijd

hij heeft mij

Kom met mij mee.

Waar je wilt

Met mij

-Mijn handen vinden smaak

Door je haren strelen

-Dat ze al witter worden

-Je ogen hebben looks

Van verbazing en verlangen

Het zijn de looks van een kind

- Ik verdubbel je leeftijd

-Kus met kracht en tederheid tegelijk

-Je borsten zijn klein en vol

Je huid is druiven

- Je ziet er erg schoon uit

En ik hou van de geur van je lichaam

Jij knuffelt mij en ik knuffel jou

Hier leunend op de boomstronk

We moeten eruit zien als een vreemd stel

-Kom met mij mee

Ik zal je niets aandoen dat je niet wilt dat ik je aandoe

-Nee.

Ik ken je niet goed genoeg, dat heb ik je al verteld

Het wordt laat

ik moet gaan

-Nog niet.

Blijven

-Doei

-Tot ziens, zoetheid en jeugd

Je ogen hebben de kleur

Laat de ochtendzon je redden

Tussen de hoogste takken van de bomen

- Vaarwel, kerel

- Vaarwel meisje

Ik kon en wil mijn ogen er niet van afhouden

Alle boomkleuren waar ik naar heb gekeken

Mooi lied nog niet gezongen

Afstandsdans die nog nooit is gedanst

Er was eens een kind

Ogen wijd open en oren alert

Dit kind, naïef en lui

Hij leeft in het lichaam, het precaire lichaam van een man

Zoete oktober ontstoken kleuren

Dat verspreidde zich langzaam willekeurig

Berken, lauweren, iepen en beuken, kastanjebomen