Indesinenter - Raimon

We knew

A single master

And we’ve seen how

He became

A dog

Degraded by his stomach

By flattery to his stomach

By fear

He cowers under the whip

In foolish oblivion of

The right

He has

Moth-eaten, full

Of pests

He licked unceasingly

The rough hand

Which has him tied up

For so long

In the mud

It would have been

Easy for him to make

An impenetrable and high wall

Of his silence:

He chose

The great gentle shame

Of barking

We have never been able

Though, to give up hope

Of the old defeated one

And in the night we raise

Shouts in a song

For the words overflow

With meaning

The water, the earth

The air, the fire

Are his

If he finally takes the chance

Of being himself

He will have to say

Enough at once

To want now

To walk again

Upright, without a break

Forevermore

A man saved among the people

Against the wind

Saved among the people

Now the master of all;

No cringing dog

But his own master

We wisten

Een enkele meester

En we hebben gezien hoe

Hij werd

Een hond

Afgebroken door zijn maag

Door vleierij voor zijn maag

Door angst

Hij kromp ineen onder de zweep

In dwaze vergetelheid van

Het recht

Hij heeft

Door de mot gegeten, vol

Van ongedierte

Hij likte onophoudelijk

De ruwe hand

Waardoor hij vastgebonden is

Voor zo lang

In de modder

Het zou zijn

Makkelijk voor hem om te maken

Een ondoordringbare en hoge muur

Van zijn stilte:

Hij koos

De grote zachte schaamte

Van blaffen

We zijn nooit in staat geweest

Hoewel, om de hoop op te geven

Van de oude verslagene

En in de nacht staan ​​we op

Schreeuwt in een nummer

Voor de woorden overlopen

Met betekenis

Het water, de aarde

De lucht, het vuur

Zijn zijn

Als hij eindelijk de kans grijpt

Van zichzelf zijn

Hij zal het moeten zeggen

Genoeg tegelijk

Nu willen

Om weer te lopen

Rechtop, zonder pauze

Vooraltijdmeer

Een man gered onder de mensen

Tegen de wind in

Gered onder de mensen

Nu de meester van alles;

Geen huilende hond

Maar zijn eigen baas