Espill - Raimon

Mestre Jaume Roig va nàixer

Probablement a València

A començament del segle

XV.

Se sap amb certesa

Que va morir un dissabte

Quart dia del mes d’abril

L’any mil quatre-cents setanta-

Vuit, en aquesta ciutat

Va estudiar «Medecina

I Arts» a ciutat de Lleida

A l’Estudi General

I a la Sorbona, París

Fou cèlebre com a metge

Examinador de metges

I Conseller de València

I ha passat a la Història

Com autor de la novel·la

Que ell va titular Espill

Escrita en vers tota ella

L’Espill és obra important

D’evident misogínia

Més citada que llegida

Amb més de setze mil versos

Dels quals jo vos en diré

Noranta-set.

Els que calen

Per contar-vos una història

Terrible i esgarrifosa

D’un restaurant de París

On servien carn humana

Segons l’autor, ben cuinada:

Mes, aquell any

Un cas estrany

En lo món nou

Jorn de Ninou

S’hi esdevenc

Jo tinguí el reng

Fiu convidar

Tots, a sopar

E rigolatge

Los de paratge

Qui junt havíem

Allí teniem

De tots potatges;

De carns salvatges;

Volateria;

Pastisseria

Molt preciosa

La pus famosa

De tot París

En un pastís

Capolat, trit

D’hom cap de dit

Hi fon trobat

Fon molt torbat

Qui el conegué;

Reconegué

Que hi trobaria:

Més, hi havia

Un cap d’orella

Carn de vedella

Créiem menjàssem

Ans que hi trobàssem

L’ungla i el dit

Tros mig partit

Tots lo miram

E arbitram

Carn d’hom cert era

La pastissera

Ab dos aidants

Filles ja grans

Era fornera

E tavernera;

Dels que hi venien

Allí bevien

Alguns mataven;

Carn capolaven

Feien pastells

E, dels budells

Feien salsisses

O llonganisses

Del món pus fines

Mare i fadrines

Quants ne tenien

Tants ne venien

E no hi bastaven;

Elles mataven

Alguns vedells:

Ab la carn d’ells

Tot ho cobrien

Assaborien

Ab fines salses

Les dones falses

En un clot tou

Fondo com pou

Descarnats ossos

Cames e tossos

Allí els metien;

E ja l’omplien

Les fembres braves

Cruels e praves

Infels, malvades

E escelerades

Abominables!

Cert, los diables

Com los mataven

Crec les aidaven

E lo dimoni

Faç testimoni

Que en mengí prou:

Mai carn ni brou

Perdius, gallines

Ni francolines

De tal sabor

Tendror, dolçor

Mai no sentí

Per lo matí

De totes tres

Feren quarters;

E llur posada

Fon derrocada

E l’aplanaren

Sal hi sembraren;

E tots los cossos

Tallats a trossos

(cent n’hi comptaren)

I els soterraren

En lloc sagrat

Meester Jaume Roig was geboren

Waarschijnlijk in Valencia

Aan het begin van de eeuw

XV

Het is zeker bekend

Dat hij op een zaterdag stierf

Vierde dag van april

In het jaar duizend vierhonderdzeventig

Acht, in deze stad

Hij studeerde "Geneeskunde

En Kunst" in de stad Lleida

In de algemene studie

En aan de Sorbonne, Parijs

Hij was beroemd als arts

Medisch onderzoeker

En wethouder van Valencia

En het is de geschiedenis ingegaan

Als auteur van de roman

Dat noemde hij Espill

Over haar heen geschreven in verzen

De spiegel is een belangrijk werk

Duidelijk misogynie

Meer geciteerd dan gelezen

Met meer dan zestienduizend verzen

Waarvan ik je zal vertellen

zevenennegentig

Die nodig zijn

Om je een verhaal te vertellen

Vreselijk en griezelig

Van een restaurant in Parijs

Waar ze mensenvlees dienden

Volgens de auteur, goed gekookt:

Maand, dat jaar

Een vreemd geval

In de nieuwe wereld

Jorn de Ninou

Ik word daar

Ik had de ring

Laten we uitnodigen

Iedereen, aan het avondeten

En gelach

Lokale

wie we samen hadden

Daar hebben we

Van alle stoofschotels;

Van wild vlees;

Gevogelte;

Patisserie

erg mooi

De beroemde poes

Uit heel Parijs

Op een taart

Koepel, trit

Duimen omhoog

Fonds daar gevonden

Zeer onrustige achtergrond

Wie kende hem;

ik herkende

Wat zou je daar vinden:

Meer, dat was er

Een oorhoofd

Rundvlees

We geloven dat we gegeten hebben

Wou dat we er waren

De nagel en de vinger

Je neemt een half spel

We kijken er allemaal naar

En wij bemiddelen

Mensenvlees was het

De banketbakker

Met twee assistenten

Volwassen dochters

Ze was bakker

En taverne;

Van degenen die daar kwamen

Ze dronken daar

Sommigen gedood;

Carn capolaven

Ze maakten taarten

En van de darmen

Ze maakten worstjes

Of worstjes

Van de wereld pus boetes

Moeder en peettantes

Hoeveel hadden ze?

Er kwamen er zoveel

En dat was niet genoeg;

Zij doodden

Enkele kalveren:

Met hun vlees

Ze bedekten alles

Ze zouden genieten

Met fijne sauzen

De valse vrouwen

In een zachte plas

Bodem goed

Vleesloze botten

Benen en hoest

Ze hebben ze daar neergezet;

En ze waren het al aan het vullen

De dappere vrouwtjes

Wreed en gemeen

Ongelovigen, slecht

En slecht

Verschrikkelijk!

Juist, de duivels

Hoe ze ze hebben vermoord

Ik denk dat ze hen hebben geholpen

En de duivel

getuige zijn van

Dat ik genoeg heb gegeten:

Nooit vlees of bouillon

Patrijzen, kippen

Ook geen francolins

Zo'n smaak

Tederheid, zoetheid

Ik heb nooit gevoeld

Voor de ochtend

Van alle drie

Ze maakten kwartieren;

En hun herberg

Omvergeworpen achtergrond

En ze maakten het plat

Ze zaaiden daar zout;

En alle lichamen

In stukjes snijden

(er werden er honderd geteld)

En ze hebben ze begraven

Op een heilige plek