Desert D'amics - Raimon

Desert d’amics, de béns e de senyor

En estrany lloc i en estranya contrada

Lluny de tot bé, fart d’enuig e tristor

Ma voluntat e pensa caitivada

Me trob del tot en mal poder sotsmès

No vei algú que de mé s’haja cura

E soi guardats, enclòs, ferrats e pres

De què en fau grat a ma trista ventura

Eu hai vist temps que no em plasia res;

Ara em content de ço qui em fai tristura

E los grillons lleugers ara preu més

Que en lo passat la bella brodadura

Fortuna vei que ha mostrat son voler

Sus mé, volent que en tal punt vengut sia;

Però no em cur, pus hai fait mon dever

Amb tots los bons que em trob en companyia

Tots aquests mals no em són res de sofrir

En esguard d’u qui al cor me destenta

E em fai tot jorn d’esperança partir:

Com no vei res que ens avanç d’una espenta

En acunçar nostre deslliurament

Deserts d’amics, de béns e de senyor

En estrany lloc i en estranya contrada…

Woestijn van vrienden, goederen en heer

Op een vreemde plek en in een vreemde regio

Verre van al het goede, vol woede en verdriet

Mijn wil en gedachte geboeid

Ik bevind me volledig in ingetogen macht

Ik zie niemand die voor me heeft gezorgd

En je bent gered, inclusief, gestreken en meegenomen

Waarom ben je mijn trieste lot dankbaar?

Ik heb al een tijdje niets gezien;

Nu ben ik tevreden met wat me verdrietig maakt

En lichte sluitingen kosten nu meer

Dat het mooie borduurwerk is gebeurd

Fortuna ziet dat ze haar wil heeft getoond

Sus mé, willen dat het op zo'n moment wordt verkocht;

Maar het kan me niet schelen, pus hai fait mon duty

Met alle goede mensen die ik in gezelschap vind

Al dit kwaad is niets voor mij om te lijden

In het toeziend oog van jou die mij in mijn hart gelukkig maakt

En elke dag hoop ik te vertrekken:

Omdat hij niets ziet dat met een sprong voor ons ligt

Bij onze bevrijding

Woestijnen van vrienden, goederen en heer

Op een vreemde plek en in een vreemde streek...