Per respingerti in mare - Le Luci Della Centrale Elettrica

Forse il nostro viaggio porta un po' più lontano

Tu sorridevi agli autovelox

E mi spedivi contro, spedivi contro il pentagono

I tuoi aerei pieni di armi e di beni materiali

Le parole d’amore delle centrali nucleari

E tutti gli altri Vietnam che per le trasfusioni

Vuoi la vernice rossa, perchè è più coreografica

Quando mi hai detto che sono come l’edera

Quando ti ho detto che sei come l’edera

E hai deciso che sei lesbica

I tuoi pensieri sono spesso

Dello stesso materiale del cielo di milano

Sventolano dei fazzoletti bianchi dalle finestre

Quando passiamo, per salutarci o perchè si arrendono

E tutti i nostri no dove vuoi che ci portino

E tutti i nostri no dove vuoi che ci portino

E neanche se ti pagano, ma tanto non ti pagano

E neanche se ti pagano, ma tanto non ti pagano

E neanche se ti pagano, ma tanto non ti pagano

E neanche se ti pagano, ma tanto non ti pagano

E il motore eterno del nostro furgone

Le ombre rosse, il tono della tua voce

Che era per rischiarare sulle puttane in viale Europa

Ricominciava a nevicare su questo schifo di amore

Era per respingerti in mare

Per farmi tempesta e lente rappresaglie

Come tante utilitarie per conformarsi ad un certo modello di dolore

Per un malinteso senso del progresso

Per un difetto di fabbricazione

Nei cieli di Regina Coeli e nei negozi chiusi

Dove cazzo siete andati tutti?

I vostri sguardi che fondevano i metalli

E i camionisti addormentati su di noi ai 110

I nubifragi tra le tue ciglie e il guard-rail

Come vorrei

I tuoi fuochi artificiali, le tue cazzo di canzoni commerciali

Ci troveremo davanti ai nostri muri dei pianti

Oppure uccisi da Putin

E quanto costano…

I tuoi amici che si contano sui petali di quei fiori che quando soffi si

disfano, gli aerei per Palermo fermi a prendere freddo

Dieci grammi nel tuo reggiseno, i pescherecci che non tornano, quei lunghi mesi

immobili, santi, raccoglitori di pomodori, le bombe al fosforo

Quei momenti che respiravamo forte come se stessimo correndo, come per

commemorare i tuoi capelli lunghissimi

I lavori irregolari, i militiari iraniani, i tramonti che hanno dei colori

chimici

I detenuti morti, i venti forti dei deserti libici, i venti che incendiano i

campi nomadi, le meteoriti, le navi ferme immobili tra l’Italia,

Malta e la Libia

I primi fari antinebbia, le nostre ultime bufere violente, le guardie notturne

che vanno a dormire

Non c'è niente da capire, non c'è niente da capire

Misschien brengt onze reis ons iets verder

Je lachte naar snelheidscamera's

En je stuurde tegen mij, je stuurde tegen het vijfhoek

Je vliegtuigen vol wapens en materiële goederen

De liefdeswoorden van kerncentrales

En al het andere Vietnam dat voor transfusies is?

Je wilt de rode verf, omdat het meer choreografisch is

Toen je me vertelde dat ik net klimop ben

Toen ik je vertelde dat je als klimop bent

En je hebt besloten dat je lesbisch bent

Je gedachten zijn dik

Gemaakt van hetzelfde materiaal als de lucht van Milaan

Witte zakdoeken zwaaien uit de ramen

Als we passeren, om afscheid te nemen of omdat ze opgeven

En al onze niet waar je wilt dat ze ons brengen

En al onze niet waar je wilt dat ze ons brengen

En zelfs niet als ze je betalen, maar ze betalen je toch niet

En zelfs niet als ze je betalen, maar ze betalen je toch niet

En zelfs niet als ze je betalen, maar ze betalen je toch niet

En zelfs niet als ze je betalen, maar ze betalen je toch niet

Het is de eeuwige motor van ons busje

De rode schaduwen, de toon van je stem

Dat was om de hoeren in Viale Europa op te helderen

Het begon weer te sneeuwen op deze rotzooi

Het was om je terug de zee in te duwen

Om me te laten stormen en represailles te vertragen

Zoals zoveel kleine auto's om te voldoen aan een bepaald pijnpatroon

Voor een verkeerd begrepen gevoel van vooruitgang

Door een fabricagefout

In de lucht van Regina Coeli en in gesloten winkels

Waar zijn jullie verdomme allemaal heen gegaan?

Je uiterlijk dat metalen smolt

En de vrachtwagenchauffeurs slapen op ons om 110

De stormen tussen je wimpers en de vangrail

Hoe ik zou willen

Je vuurwerk, je verdomde commerciële liedjes

We zullen ons voor onze muren van tranen bevinden

Of vermoord door Poetin

En hoeveel ze kosten...

Je vrienden die rekenen op de bloemblaadjes van die bloemen die je blazen

ontrafelen, de vliegtuigen voor Palermo stopten om kou te vatten

Tien gram in je bh, de vissersbootjes die niet terugkomen, die lange maanden

roerloos, heiligen, tomatenplukkers, fosforbommen

Die momenten dat we hard ademden alsof we aan het rennen waren, wat betreft

herdenk je super lange haar

De onregelmatige banen, de Iraanse militairen, de zonsondergangen die kleuren hebben

chemici

De dode gevangenen, de sterke winden van de Libische woestijnen, de winden die i . in brand staken

nomadenkampen, meteorieten, schepen die onbeweeglijk stilstaan ​​tussen Italië,

Malta en Libië

De eerste mistlampen, onze laatste hevige stormen, de nachtwachten

gaan slapen

Er valt niets te begrijpen, er is niets te begrijpen