Rara Soledad - Pedro Suarez-Vertiz

Ya lo ves

Toda la gente esta despierta

La ventana ya esta abierta

Y no me pienso suicidar

Lo de ayer

Son solo cosas repentinas

Que si no las olvidas

Nada puede continuar

Me acosté

Y hasta las tres de la mañana

Vivir vueltas en mi cama

No me pude relajar

Tú dirás

Que los dos hemos crecido

Madurar es un libro

Que nunca podre encontrar

Hoy nunca lloverá solo en mi corazón

Siento que esta mañana

Mi vida es una canción

Yo sufrí

Y hasta hoy sigo sufriendo

Pero todos mis lamentos

Molestan a los demás

Que será

Ya ni sé yo los motivos

No te canses mi amigo

Yo lo se sobrellevar

Hoy nunca lloverá solo en mi corazón

Siento que esta mañana

Mi vida es una canción

Es así

La gente siempre se engaña

Siempre ríen pero no hablan

De esa rara soledad

De esa que

Se cuido de los testigos

La que cargas contigo

Y que siempre callarás

La que llevo conmigo

Y que nunca acabará

La que todos creímos

Que no sienten los demás

La que todos vivimos

Y algún día explotará

je ziet het

alle mensen zijn wakker

Het raam staat al open

En ik denk er niet aan zelfmoord te plegen

Gisteren

Het zijn gewoon plotselinge dingen

Wat als je ze niet vergeet?

niets kan doorgaan

Ik ging naar bed

En tot drie uur 's nachts

live rondjes in mijn bed

Ik kon niet ontspannen

je gaat zeggen

dat we allebei zijn gegroeid

opgroeien is een boek

die ik nooit kan vinden

Vandaag zal het nooit regenen, alleen in mijn hart

Ik voel me als vanmorgen

mijn leven is een lied

ik leed

En tot op de dag van vandaag lijd ik nog steeds

Maar al mijn spijt

Ze irriteren anderen

wat zal het zijn

Ik weet de redenen niet eens meer

Word niet moe mijn vriend

Ik weet hoe ik ermee om moet gaan

Vandaag zal het nooit regenen, alleen in mijn hart

Ik voel me als vanmorgen

mijn leven is een lied

het is zo

Mensen bedriegen altijd

Ze lachen altijd, maar ze praten niet

Van die zeldzame eenzaamheid

van dat

Ik zorg voor de getuigen

Degene die je bij je draagt

En dat je altijd stil zult zijn

degene die ik bij me draag

en dat zal nooit eindigen

degene die we allemaal geloofden

die anderen niet voelen

degene die we allemaal leven

En op een dag zal het ontploffen