Sängen - Olle Adolphson

En dag, när jag gick ner åt smedjan en sväng

Så kom sme’n ut på gården och ropa:

«Kom hit, får du se på en hopfällbar säng

Som jag just nu har byggt åt min fru

Den här kan man vika på mitten, så här…»

Och så tryckte han till på ett ställe

När jag hjälpt honom upp och han någotsånär

Pustat ut efter chocken och smällen

Tog han sin säng och bar in den till sig

Och så satte han ner den på kammar’n

Praktisk och bra, tänkte jag och sa hej

Han var fiffig och knepig för sju

Han hade en underbar fru

Hon var skön som en huldra och rak som ett träd

Och hon förde sig som en gudinna

Jag tände så hela mitt inre bröts ned

Från den dan då jag först henne såg

Det var som om himlen med blixten mig slog

Och till stoft och till aska mig brände

Var gång jag sedan en flicka mig tog

Tänkte jag ej på annat än henne

Sen gick det fort, på en kvart blev hon min

För en sommar.

Åh, Gud, vilken kvinna

Var kväll han gick ut och det smällde i grinden

Steg jag uti kammaren in

Och där gick vi båda i spinn

Åh, vår kärlek stod flammande vallmoblomsröd

Var gång smeden var ute med gänget

På kammaren blåste vi under vår glöd

Och begrep ej att fanken var lös

En afton vid tröskeln det knarrade till

Och det pysslade utanför dörren

Någonting knäppte och sen blev det still

Och sen visste vi ingenting förrän

Något drogs till som man skjuter ett spjäll

Det var någon som röck i ett snöre

Sängen for plötsligt ihop med en smäll

Och jag gjorde ett jättelikt kast

För sent, för vi satt redan fast

In kom smeden och skratta: «Det här var just snyggt

Det gick visst inte helt som ni trodde»

Vi låg inuti sängen som sme’n hade byggt

Det var bara min fot som stack ut

Där låg vi och tryckte och allting var svart

Och vi vred oss som maskar och snodde

Och sen hördes från fönstret förskräckliga skratt

Och där stod hela gänget och glodde

«Vad tycker ni att vi ska ta oss till?

Jag får göra det endaste rätta

Det här ska bli något för folk att berätta»

Sa smeden och bet mig i tån

Och sen bar han ut oss på går'n

Just det!

Och där tar historien slut

Sensmoral och såntdär är ju löjligt

Hur det gick sen får ni själv räkna ut

För nåt mera berättar jag ej

Det blir mellan henne och mig

Op een dag, toen ik een bocht naar de smidse ging

Toen kwam de oude man de tuin in en riep:

«Kom hier, je ziet een opklapbed

Die ik momenteel aan het bouwen ben voor mijn vrouw

Deze kan dubbelgevouwen worden, zoals deze…”

En toen drukte hij op één plek

Toen ik hem overeind hielp en hij iets zaaide

Uitgeblazen na de schok en de knal

Hij nam zijn bed en droeg het naar zich toe

En toen legde hij het op de kamer

Praktisch en goed, dacht ik en zei hallo

Hij was slim en lastig voor zeven

Hij had een geweldige vrouw

Ze was blond als een huldra en recht als een boom

En ze gedroeg zich als een godin

Ik stak aan zodat mijn hele ingewanden kapot gingen

Vanaf de dag dat ik haar voor het eerst zag

Het was alsof de lucht me met de bliksem trof

En tot stof en tot as verbrandde ik

Elke keer sinds ik een meisje nam

Ik dacht aan niets anders dan aan haar

Toen ging het snel, in een kwartiertje werd ze van mij

Voor een zomer.

God, wat een vrouw

Elke nacht ging hij naar buiten en sloeg de poort dicht

Ik stapte de kamer binnen

En daar gingen we allebei in een spin

Oh, onze liefde stond vlammend papaverrood

Elke keer dat de smid met de bende op stap was

In de kamer bliezen we onder onze sintels

En begreep niet dat de fank los zat

Op een avond klonk er een gekraak op de drempel

En het was knutselen buiten de deur

Er klikte iets en toen was het stil

En toen wisten we niets totdat

Er werd iets getrokken als men een demper schiet

Iemand rookte een touwtje

Het bed zakte plotseling met een knal in elkaar

En ik maakte een enorme worp

Te laat, want we zaten al vast

De smid kwam binnen en lachte: « Dit was gewoon netjes

Het ging zeker niet helemaal zoals je dacht»

We lagen in het bed dat de sme had gemaakt

Alleen mijn voet stak eruit

Daar waren we, persen en alles was zwart

En we wrongen ons uit als wormen en kronkelden

En toen klonk er een vreselijk gelach uit het raam

En daar stond de hele bende en keek boos

«Waar denk je dat we naartoe moeten gaan?

Ik moet het enige juiste doen

Dit zal iets zijn waar mensen over kunnen vertellen»

Zei de smid terwijl hij in mijn teen beet

En toen droeg hij ons naar buiten voor een wandeling

Rechts!

En daar eindigt het verhaal

Gevoelsmoraal en dat soort dingen zijn belachelijk

Hoe het verder is gegaan mag je zelf uitzoeken

Want ik zal je niets meer vertellen

Het zal tussen haar en mij zijn