K.I.A. - Nitzer Ebb

And perhaps rebuild those severed ties;

when I felt you destroyed everything I

knew I felt myself ever so slowly becoming you

Where has my heart gone and where has my faith gone?

And why am I still here,

hating every breath you take

Every step you take and every move you make?

And just wishing that you’d take

your fucking last breath toward expiration;

I can’t make myself out in the fog, you are the swamp, you are the sand beneath

my feet pulling me down

I have no face for your name, your roots never went any further down;

I felt them writhe in the cellars of my mind, rotted through right where they

they fell, yet here I am

The wasted pulp of what you are.

But at least if I fall I can say we failed

together, sure to be the only thing we ever shared 'cause you were never there;

and I’m yet to feel like I’m even here

If I sink into the swamp that is misery, at least I know you’ll drown with me

as well

And perhaps rebuild those severed ties;

when I felt you destroyed everything I

knew I felt myself ever so slowly becoming you

Where has my heart gone and where has my faith gone?

And why am I still here,

hating every breath you take

En misschien die verbroken banden weer opbouwen;

toen ik voelde dat je alles vernietigde I

wist dat ik voelde dat ik zo langzaam jou werd

Waar is mijn hart gebleven en waar is mijn geloof gebleven?

En waarom ben ik nog steeds hier,

haat elke ademhaling die je neemt

Elke stap die je zet en elke beweging die je maakt?

En ik zou willen dat je zou nemen

je verdomde laatste adem in de richting van de vervaldatum;

Ik kan mezelf niet in de mist onderscheiden, jij bent het moeras, jij bent het zand eronder

mijn voeten trekken me naar beneden

Ik heb geen gezicht voor je naam, je wortels zijn nooit verder naar beneden gegaan;

Ik voelde ze kronkelen in de kelders van mijn geest, verrotten daar waar ze waren

ze zijn gevallen, maar hier ben ik

De verspilde pulp van wat je bent.

Maar als ik val, kan ik tenminste zeggen dat we hebben gefaald

samen, zeker het enige dat we ooit hebben gedeeld, omdat je er nooit was;

en ik heb nog niet het gevoel dat ik hier ben

Als ik wegzink in het moeras dat ellende is, weet ik tenminste dat je met mij zult verdrinken

ook

En misschien die verbroken banden weer opbouwen;

toen ik voelde dat je alles vernietigde I

wist dat ik voelde dat ik zo langzaam jou werd

Waar is mijn hart gebleven en waar is mijn geloof gebleven?

En waarom ben ik nog steeds hier,

haat elke ademhaling die je neemt