Sébastien - Nicolas Peyrac

Ruban bleu nou dans ses cheveux

Hsite encore un peu

Et se dcide enfin

Ne prendra pas ce train

Qu’elle prend tous les matins

Pour aller au lyce

Quatorze ans depuis bientt un an Ras le bol les parents

Qui comprendront jamais

Qu’elle veut pas vieillir

Qu’elle veut pas mourir

Qu’elle veut ouvrir les yeux

Et regarder ailleurs

Sbastien lui a dit:

«On s’en va au pays des Mayas

L o les enfants rvent encore

Et puis on grandira jamais, a je te le promets

On prendra tout le temps d’exister

On crira un jour pour dire qu’on s’aime encore

On donnera surtout pas d’adresse

Et puis comme on sera jamais vieux

D’ici un sicle ou deux

On reviendra pour voir

Huit heures vingt, ils doivent tre en cours

Ils sont toujours en cour

Pensent jamais rien

Qu' leur future carrire

Pensent qu' tre fiers

Un jour seront perdus

Sans l’avoir jamais su Sbastien lui a dit:

Faut changer faut tout recommencer,

Surtout pas ressembler aux autres

Et puis faut pas leur en vouloir

Ils peuvent pas savoir

Qu’on tait diffrents

Mlodie faut sortir du couloir

Les laisses pas t’avoir

T’empcheraient de penser, de t’mouvoir,

Tu n’auras qu’une vie

Fais sauter les murs gris

Qui planquent ton soleil

Rendez-vous devant le Luxembourg

J’aurai un sac en toile

Tu me reconnatras

J’aurai les yeux si grands

Tu te noieras dedans

Mlodie je t’attends

Mlodie.

Blauw lint in haar haar gebonden

Twijfel nog even

En beslist uiteindelijk

Zal deze trein niet nemen

Dat neemt ze elke ochtend

Om naar de middelbare school te gaan

Veertien jaar voor bijna een jaar De ouders beu

die het nooit zal begrijpen

Dat ze niet oud wil worden

Dat ze niet dood wil

Ze wil haar ogen openen

En kijk weg

Sbastien vertelde hem:

"We gaan naar het land van de Maya's

Waar de kinderen nog van dromen

En dan zullen we nooit volwassen worden, dat beloof ik

We nemen alle tijd om te bestaan

Op een dag zullen we huilen om te zeggen dat we nog steeds van elkaar houden

We zullen vooral geen adres geven

En dan hoe we nooit oud zullen zijn

Over een eeuw of twee

We komen terug om te zien

20.20 uur, ze moeten in de klas zijn

Ze staan ​​nog steeds voor de rechter

denk nooit iets

Dat hun toekomstige carrière

denk dat ze trots zijn

Een dag zal verloren gaan

Zonder het ooit te weten, zei Sbastien tegen hem:

Je moet veranderen, je moet helemaal opnieuw beginnen,

Lijk vooral niet op de anderen

En geef ze dan niet de schuld

Ze kunnen het niet weten

Dat we anders waren

Mlodie moet de gang uit

laat ze je niet pakken

Zou je ervan weerhouden te denken, te bewegen,

Je zult maar één leven hebben

Blaas de grijze muren op

Die je zon verbergt

Verzamelen voor Luxemburg

Ik zal een canvas tas hebben

Je zult me ​​herkennen

Mijn ogen zullen zo groot zijn

Je zult erin verdrinken

Mlodie ik wacht op je

Mlodie.