On - Nick Harper

I spoke to an angel, at a place they call Kala Pattar,

She met me half way, I played my guitar,

After the singing she asked me to leave her there,

She said I was good but I must go on.

Here’s where we’ve come to, walking this age old road,

Rest and look back awhile, then we take up the load,

As we go forwards, sure as the day is long,

It’s onwards and upwards, ever on.

Two points on a circle in circumference,

Of the eternal, turning the difference,

Of our existence, forwards to where we went,

One senses the other, deep in the firmament,

Laugh at the danger, laugh in the face of death,

Smile at this stranger when we are short of breath,

Push back the boundaries, see how the heart is strong,

It’s why we climb mountains, why we go ever on.

As I descended I slept as I stumbled down,

Really sleep walking, I could not come around,

Again I heard voices, hallucinationings,

Losing my reason as the gloom came in,

With each step I leave her, she never calls me back,

Over my shoulder, back and beyond the track,

I can return there, I feel her in the song,

Like the mist on the mountain, she helps me along,

I spoke to an angel, at a place they call Kala Pattar,

She met me half way, I played my guitar,

After the singing she asked me to leave her there,

She said I was good.

Ik sprak met een engel, op een plek die ze Kala Pattar noemen,

Ze ontmoette me halverwege, ik speelde mijn gitaar,

Na het zingen vroeg ze me haar daar achter te laten,

Ze zei dat ik goed was, maar ik moet doorgaan.

Hier zijn we gekomen, op deze eeuwenoude weg,

Rust en kijk een tijdje terug, dan nemen we de last op ons,

Terwijl we verder gaan, zo zeker als de dag lang is,

Het is voorwaarts en opwaarts, altijd aan.

Twee punten op een cirkel in omtrek,

Van het eeuwige, het verschil draaien,

Van ons bestaan, vooruit naar waar we heen gingen,

De een voelt de ander, diep in het firmament,

Lach om het gevaar, lach om de dood,

Glimlach naar deze vreemdeling als we buiten adem zijn,

Verleg de grenzen, zie hoe sterk het hart is,

Het is waarom we bergen beklimmen, waarom we altijd doorgaan.

Toen ik afdaalde, sliep ik terwijl ik naar beneden strompelde,

Echt slaapwandelen, ik kon niet rondkomen,

Opnieuw hoorde ik stemmen, hallucinaties,

Het verliezen van mijn reden als de somberheid kwam in,

Met elke stap die ik bij haar achterlaat, roept ze me nooit meer terug,

Over mijn schouder, terug en voorbij de baan,

Ik kan daar terugkeren, ik voel haar in het lied,

Net als de mist op de berg helpt ze me verder,

Ik sprak met een engel, op een plek die ze Kala Pattar noemen,

Ze ontmoette me halverwege, ik speelde mijn gitaar,

Na het zingen vroeg ze me haar daar achter te laten,

Ze zei dat ik goed was.