Lábios Que Beijei - Nelson Gonçalves

Lábios que beijei

Mãos que afaguei

Numa noite de luar, assim

O mar na solidão bramia

E o vento a soluçar, pedia

Que fosses sincera para mim

Nada tu ouviste

E logo que partiste

Para os braços de outro amor

Eu fiquei chorando

Minha mágoa cantando

Sou estátua perenal da dor

Passo os dias soluçando com meu pinho

Carpindo a minha dor, sozinho

Sem esperanças de vê-la jamais

Deus tem compaixão deste infeliz

Porque sofrer assim

Compadecei-vos dos meus ais

Tua imagem permanece imaculada

Em minha retina cansada

De chorar por teu amor

Lábios que beijei

Mãos que afaguei

Volta vem curar a minha dor

lippen die ik kuste

Handen die ik streelde

Op een maanverlichte nacht, zoals deze

De zee brulde in eenzaamheid

En de wind, snikkend, vroeg

dat je eerlijk tegen me was

niets dat je hoorde

En zodra je wegging

In de armen van een andere liefde

ik huilde

mijn hartzeer zingen

Ik ben een eeuwigdurend standbeeld van pijn

Ik breng mijn dagen snikkend door met mijn pijnboom

Huilend mijn pijn, alleen

Zonder hoop haar ooit te zien

God heb medelijden met deze ongelukkige

waarom zo lijden

Heb medelijden met mijn ellende

Je afbeelding blijft onberispelijk

Op mijn vermoeide netvlies

Van huilen om je liefde

lippen die ik kuste

Handen die ik streelde

Kom terug en genees mijn pijn