Riverthane - Need

We build these thorns round our heads

And we hold on tight to our kingdoms

Deep in solitude we do confide

And now apathy becomes our god

Endless nights that lead to endless mornings

Filled with words from poets of the fall

Even though the water gave its warning

We were blind to heed the call

A cry for mercy from the bottom of a burning, bleeding heart

And who would know this, where we turn to in a time we yearn for change

A cry for freedom from the cruelty of this world we’re sinking in

And who will tell us where the hell we go from here

We live estranged from our brothers

Because all is mine and mine is all

Now the battle rages on and will go on forever

Until there’s nothing more to die and there is nowhere else to go

Darkest skies that lead to darker mornings

And there’s no one there to stop the fall

Who can see the light in years of scorning

Who erased the writings hammered on the wall

A cry for mercy from the bottom of a burning, bleeding heart

And who would know this, where we turn to in a time we yearn for change

A cry for freedom from the cruelty of this world we’re sinking in

And who will tell us where the hell we go from here

I can’t recall those words that lead to nothing

These times when we feel small

In tears the answers flow

Moments wasted in anticipation of a brighter future that will never dawn

Still it echoes in me, loud as can be

The only truth that

Alone we stand and fall

Cause no one heard the call

We bouwen deze doornen om ons hoofd

En we houden ons stevig vast aan onze koninkrijken

Diep in eenzaamheid vertrouwen we

En nu wordt apathie onze god

Eindeloze nachten die leiden tot eindeloze ochtenden

Gevuld met woorden van dichters van de herfst

Ook al gaf het water zijn waarschuwing

We waren blind om gehoor te geven aan de oproep

Een schreeuw om genade uit de bodem van een brandend, bloedend hart

En wie zou dit weten, waar we naartoe gaan in een tijd dat we verlangen naar verandering

Een schreeuw om bevrijding van de wreedheid van deze wereld waarin we wegzinken

En wie zal ons vertellen waar we vanaf hier heen gaan?

We leven vervreemd van onze broers

Omdat alles van mij is en het mijne alles is

Nu woedt de strijd voort en zal voor altijd doorgaan

Tot er niets meer te sterven is en er nergens anders heen te gaan

Donkerste luchten die leiden tot donkere ochtenden

En er is niemand om de val te stoppen

Wie kan het licht zien in jaren van minachting?

Wie heeft de op de muur gehamerde geschriften gewist?

Een schreeuw om genade uit de bodem van een brandend, bloedend hart

En wie zou dit weten, waar we naartoe gaan in een tijd dat we verlangen naar verandering

Een schreeuw om bevrijding van de wreedheid van deze wereld waarin we wegzinken

En wie zal ons vertellen waar we vanaf hier heen gaan?

Ik kan me die woorden niet herinneren die tot niets leiden

Deze tijden waarin we ons klein voelen

In tranen stromen de antwoorden

Verspilde momenten in afwachting van een betere toekomst die nooit zal aanbreken

Toch weerklinkt het in mij, zo luid als maar kan

De enige waarheid die

Alleen staan ​​en vallen we

Omdat niemand de oproep heeft gehoord