Rememory - Need

Try to breathe under the water

Try to live under no sky

Breathe the ashes, smoke and cinder

Bow to hegaiamas

The kings of old, they bleed through my skin

Bleed through space and time gone cold

A crown of stillness burning through the aftermath

Designed to suffer in silence, is this the life that you’re asking for?

Our voices caught in the distance

Bleeding, screaming, cynical

All I can see through this madness

In desperation forevermore

A warning call for resistance

Hoping, crying, take me home

I can feel it haunting me, I can feel it haunting me

In darkness we bleed the fear of loneliness and what is yet to be

In dreaming we see that from a window to a distant memory we fly

We’ve been trying to live in peace

Beyond this blue horizon

All I ever tried to build

A kingdom for our souls to dream

And yet we suffer in silence, it’s not the life we were asking for

Our voices lost in the distance

Bleeding, screaming, cynical

We’re living trapped in this madness

In desperation forevermore

And now we long for resistance

Hoping, falling but still

In darkness we bleed the fear of loneliness and what is yet to be

In dreaming we see that from a window to a distant memory we fly

In the darkest corners of my mind

There lie the shadows that keep pulling me inside

And I can see them every time I close my eyes

The lights won’t open and their voices keep on calling me

Haunting me

I can feel them haunting me forever

Rememory

In darkness we bleed the fear of loneliness and what is yet to be

In dreaming we see that from a window of a distant memory we fly

Probeer onder water te ademen

Probeer onder geen hemel te leven

Adem de as, rook en sintel in

Buigen voor hegaiamas

De koningen van weleer, ze bloeden door mijn huid

Bloed door de ruimte en de tijd is koud geworden

Een kroon van stilte die door de nasleep brandt

Ontworpen om in stilte te lijden, is dit het leven waar je om vraagt?

Onze stemmen gevangen in de verte

Bloedend, schreeuwend, cynisch

Alles wat ik door deze waanzin heen kan zien

Voor altijd in wanhoop

Een waarschuwingsoproep tot weerstand

Hopend, huilend, breng me naar huis

Ik voel dat het me achtervolgt, ik voel dat het me achtervolgt

In het duister bloeden we de angst voor eenzaamheid en wat nog moet komen

In dromen zien we dat we vanuit een raam naar een verre herinnering vliegen

We hebben geprobeerd in vrede te leven

Voorbij deze blauwe horizon

Alles wat ik ooit heb geprobeerd te bouwen

Een koninkrijk waar onze ziel van kan dromen

En toch lijden we in stilte, het is niet het leven waar we om vroegen

Onze stemmen verloren in de verte

Bloedend, schreeuwend, cynisch

We leven gevangen in deze waanzin

Voor altijd in wanhoop

En nu verlangen we naar weerstand

Hopend, vallend maar toch

In het duister bloeden we de angst voor eenzaamheid en wat nog moet komen

In dromen zien we dat we vanuit een raam naar een verre herinnering vliegen

In de donkerste hoeken van mijn geest

Daar liggen de schaduwen die me naar binnen blijven trekken

En ik kan ze elke keer zien als ik mijn ogen sluit

De lichten gaan niet open en hun stemmen blijven me bellen

Achtervolgt mij

Ik voel dat ze me voor altijd achtervolgen

herinnering

In het duister bloeden we de angst voor eenzaamheid en wat nog moet komen

In dromen zien we dat we vanuit een venster van een verre herinnering vliegen