Пламя - Млечный

А мы искали солнце пятое

И мы с тобой не зависим от фатума

Я открывал свои глаза только лишь стимулятором

Делил все поровну, не думал казаться новатором

Не выбрал сторону, пришлось обмотаться экватором

Делил на два, но отдавал все что мог

Я дотянулся до мечты, видел больше чем все и вся,

Но мне не нужен целый мир, если в нем не будет тебя

Это пламя!

Я сгорал, но вместе будем ярче

Я трогал солнце, выпил море — мы глубже и жарче

Мы убивались и без доли органики

Тут глобальный Титаник и только паника-паника

Я не думал умирать.

Да, мне хочется еще жить

Я не думал умирать, и не дай мне все потопить

Я пишу тут опять о смерти, но рано нас хоронить

Помоги мне найти себя, разорви напряженья нить

Но прости, я снова веду себя как-то так

Мир- не мое.

Мне не нужен стабильный такт

Я кручусь лишь ради тебя — это главный факт

Сколько б я не кричал о том, что меня накрывает мрак

Мы молчим — это совместный наш декоданс

Мы молчим, но тишина убивает нас

Мы вдвоем, хоть между нами такой контраст

Запрети мне играть с огнем, забери свой последний шанс

Но я снова взлетаю

Каждый твой взгляд — это больше чем пламя

Мир на кусочки, из пепла до краю

Мой путь — невесомость, от ада до рая

Навечно останусь в тени мироздания

Вера, надежда прости, я не знаю

Мы двинемся в космос на зависть обманам

Ведь в двадцать так поздно, но в двадцать так рано

Но я снова взлетаю

Каждый твой взгляд — это больше чем пламя

Мир на кусочки, из пепла до краю

Мой путь — невесомость, от ада до рая

Навечно останусь в тени мироздания

Вера, надежда прости, я не знаю

Мы двинемся в космос на зависть обманам

Ведь в двадцать так поздно, но в двадцать так рано

Мы с тобой как огонь и воздух

Мы с тобой как звезда и космос

Нам бы выжить на зависть монстрам

Невесомость — роскошь,

Но я в ней свой в доску

Сколько мыслей упасть как кегля

Сколько я просил не похвалы, а петлю

Эти строчки — убийцы мнений,

Но я жив и точка, точка кипения

И я просил одного, что бы я

Сделал вовремя все что хотел, ведь мы завтра умрем

Когда мне кажется, что нам повезло

Когда летим в пункт назначения, но выстоим всем им назло

Когда уже на эпатаж нету сил

Когда так страшно в одного и опять накрывает сплин

Я открою глаза и развею дым

Когда ты ходишь на краю, понимаешь как быть живым

Но я снова взлетаю

Каждый твой взгляд — это больше чем пламя

Мир на кусочки, из пепла до краю

Мой путь — невесомость, от ада до рая

Навечно останусь в тени мироздания

Вера, надежда прости, я не знаю

Мы двинемся в космос на зависть обманам

Ведь в двадцать так поздно, но в двадцать так рано

Но я снова взлетаю

Каждый твой взгляд — это больше чем пламя

Мир на кусочки, из пепла до краю

Мой путь — невесомость, от ада до рая

Навечно останусь в тени мироздания

Вера, надежда.

прости, я не знаю

Мы двинемся в космос на зависть обманам

Ведь в двадцать так поздно, но в двадцать так рано

En we waren op zoek naar de vijfde zon

En jij en ik zijn niet afhankelijk van het lot

Ik opende mijn ogen alleen met een stimulerend middel

Alles gelijk verdeeld, dacht niet dat ik een vernieuwer leek

Heb geen kant gekozen, moest rond de evenaar wikkelen

Hij deelde door twee, maar gaf alles wat hij kon

Ik reikte naar de droom, zag meer dan alles en nog wat,

Maar ik heb niet de hele wereld nodig als hij jou niet heeft

Het is een vlam!

Ik ben opgebrand, maar samen zullen we helderder zijn

Ik raakte de zon aan, dronk de zee - we zijn dieper en heter

We werden gedood, zelfs zonder een deel van de organische stof

Er is een wereldwijde Titanic en alleen paniek-paniek

Ik dacht niet aan doodgaan.

Ja, ik wil nog steeds leven

Ik dacht niet aan doodgaan, en laat me niet alles zinken

Ik schrijf hier weer over de dood, maar het is te vroeg om ons te begraven

Help me mezelf te vinden, breek de draad van spanning

Maar het spijt me, ik gedraag me weer zo

De wereld is niet van mij.

Ik heb geen stabiele beat nodig

Ik draai alleen voor jou - dit is het belangrijkste feit

Het maakt niet uit hoeveel ik schreeuw over het feit dat de duisternis me bedekt

We zijn stil - dit is onze gezamenlijke decodering

We zijn stil, maar stilte maakt ons kapot

We zijn samen, ook al is er zo'n contrast tussen ons

Verbied me om met vuur te spelen, grijp je laatste kans

Maar ik vertrek weer

Elke look is meer dan een vlam

De wereld aan stukken, van de as tot de rand

Mijn pad is gewichtloosheid, van de hel naar de hemel

Ik zal voor altijd in de schaduw van het universum blijven

Geloof, hoop, het spijt me, ik weet het niet

We gaan de ruimte in om bedrog te benijden

Immers, om twintig zo laat, maar om twintig zo vroeg

Maar ik vertrek weer

Elke look is meer dan een vlam

De wereld aan stukken, van de as tot de rand

Mijn pad is gewichtloosheid, van de hel naar de hemel

Ik zal voor altijd in de schaduw van het universum blijven

Geloof, hoop, het spijt me, ik weet het niet

We gaan de ruimte in om bedrog te benijden

Immers, om twintig zo laat, maar om twintig zo vroeg

Jij en ik zijn als vuur en lucht

Jij en ik zijn als een ster en ruimte

We zouden overleven met afgunst van monsters

Gewichtloosheid is een luxe

Maar ik zit erin op mijn bord

Hoeveel gedachten vallen als een kegel?

Hoeveel ik niet om lof vroeg, maar om een ​​strop

Deze regels zijn opiniemoordenaars

Maar ik leef en het punt, het kookpunt

En ik vroeg er een dat ik

Ik heb alles op tijd gedaan wat ik wilde, want morgen gaan we dood

Als ik het gevoel heb dat we geluk hebben

Wanneer we naar onze bestemming vliegen, maar we staan ​​op om ze allemaal te weerstaan

Wanneer er geen kracht is voor schandalig

Wanneer het zo eng is in één en opnieuw de milt bedekt

Ik zal mijn ogen openen en de rook verdrijven

Als je op het randje loopt, begrijp je hoe je moet leven

Maar ik vertrek weer

Elke look is meer dan een vlam

De wereld aan stukken, van de as tot de rand

Mijn pad is gewichtloosheid, van de hel naar de hemel

Ik zal voor altijd in de schaduw van het universum blijven

Geloof, hoop, het spijt me, ik weet het niet

We gaan de ruimte in om bedrog te benijden

Immers, om twintig zo laat, maar om twintig zo vroeg

Maar ik vertrek weer

Elke look is meer dan een vlam

De wereld aan stukken, van de as tot de rand

Mijn pad is gewichtloosheid, van de hel naar de hemel

Ik zal voor altijd in de schaduw van het universum blijven

Geloof hoop.

Het spijt me, ik weet het niet

We gaan de ruimte in om bedrog te benijden

Immers, om twintig zo laat, maar om twintig zo vroeg