Энигма - Mirs

While you crying, i’m really know what is my fate.

I mean late…

Maybe, i’m howling, but this is my type of race.

Its my face

Honey, know im near

We have nothing to fear

Apart from our love

During she cry

Я гоняю увертюру, но ты знай, я же не вечен.

Обитаю в мире сюрра,

где мой идол просит речи.

Но я не такой внутри, я просто хочу видеть свечи,

мы как в центре хулахупа, наш союз б был безупречен.

Пропитавшись всеми

мыслишками, испытав нервишки одышками.

Мы как любовь, что не по наслышке рвёт

изнутри флешбэками, вспышками

Но ты просто гляди, мы любовь ощущаем лишь книжками, забываем, что значит быть

близкими

Не такими, как все, но такими, как мы, лучистыми

Снова прожить эти дни, снова сказать, что могли:

Шептаться в ночи, верить во сны

И от загадок вовек остаться одни

Terwijl je huilt, weet ik echt wat mijn lot is.

ik bedoel laat...

Misschien huil ik, maar dit is mijn soort race.

Het is mijn gezicht

Schat, weet dat ik in de buurt ben

We hebben niets te vrezen

afgezien van onze liefde

Terwijl ze huilt

Ik jaag op een toenadering, maar weet je, ik ben niet eeuwig.

Ik leef in de wereld van surra,

waar mijn idool om spraak vraagt.

Maar ik ben niet zo van binnen, ik wil gewoon kaarsen zien,

we zijn als in het midden van de hoelahoep, onze verbintenis was onberispelijk.

Doorweekt in alle

kleine gedachten, de zenuwen hebben getest met kortademigheid.

We zijn als liefde, die niet breekt door geruchten

vanuit flashbacks, flitsen

Maar kijk maar, we voelen liefde alleen met boeken, we vergeten wat het betekent om te zijn

geliefden

Niet zoals iedereen, maar zoals wij, stralend

Leef deze dagen opnieuw, zeg opnieuw wat je zou kunnen:

Fluister in de nacht, geloof in dromen

En blijf voor altijd alleen van mysteries