Блезир - Mirs

Прости, не удастся хватиться за локоть, падение вниз, как залог — прямо в копоть

Не сыщем в тревогах отрадную новость, любовь опускается, падая в пропасть

Расколотый шарм удосужит запутать, несдержанный шаг образуется в глупость

Размеренный сдвиг не одарит познанием, лишь сплин одолеет в управе сознанием

Я был одинок и кажись там остался,

Но поздно одуматься, не оклемался

Теперь на пределе, почти уже сдался

Теряется смысл, я в нем потерялся!

Я был одинок и кажись там остался,

Но поздно одуматься, не оклемался

Нам выбор давался, но кровь размололась —

— Меня грызёт совесть, тебя тянет пропасть

(Припев)

Лишь утро среди ночи, лишь крылья на спине докажут, что ты хочешь видеть нас с

тобой везде

Сколько останется темных кварталов, но всё пересилю — контузия пала

Негоже одуматься, время запало.

Идиллия пляшет вне нашего плана

Окрашен тобой, но и этого мало.

Разгром ближе к сердцу в ущерб идеала

Обдолбанный демон в дыму маргинала.

Это бой на слезах, и у меня сочит рана!

Я острожен на паперти, боже,

Но нет же любви на такую похожей!

По стропам взбираясь, мы силы приложим

Я верю, наш путь всё еще не исхожен

Я острожен на паперти, боже,

Но нет же любви в полускованной дрожи!

Всему есть конец, но мы дальше продолжим

Так давай же друг другу по жизни поможем.

(Припев)

Лишь утро среди ночи, лишь крылья на спине докажут, что ты хочешь видеть нас с

тобой везде

Это радость, но лишь на мгновение

Это счастье, но не на века

Это гул поездов, заражение —

— В моей туше осколок тебя

Это гром моего потрясения

Разминувшись не помню себя

Ты потеря, как самозабвение

Я растерян: ты просто ушла…

Het spijt me, ik zal niet in staat zijn om mijn elleboog vast te grijpen en naar beneden te vallen als een gelofte - recht in het roet

We zullen geen bemoedigend nieuws vinden in onze angsten, liefde daalt neer en valt in de afgrond

Gebroken charme stoort om te verwarren, ongebreidelde stap wordt gevormd tot domheid

Een afgemeten verschuiving zal geen kennis schenken, alleen milt zal overwinnen in de beheersing van het bewustzijn

Ik was alleen en het lijkt erop dat ik daar bleef,

Maar het is te laat om nog eens na te denken, ik ben niet hersteld

Nu op de limiet, bijna opgegeven

De betekenis is verloren, ik ben erin verdwaald!

Ik was alleen en het lijkt erop dat ik daar bleef,

Maar het is te laat om nog eens na te denken, ik ben niet hersteld

We kregen een keuze, maar het bloed werd vermalen...

- Mijn geweten knaagt aan me, de afgrond trekt aan je

(Refrein)

Alleen 's ochtends midden in de nacht, alleen de vleugels op je rug zullen bewijzen dat je ons wilt zien

jij overal

Hoeveel donkere wijken zullen er overblijven, maar ik zal alles overwinnen - de shell-shock is gevallen

Waardeloos om van gedachten te veranderen, tijd verzonken.

De idylle danst buiten ons plan om

Geschilderd door jou, maar dit is niet genoeg.

Versla dichter bij het hart ten koste van het ideaal

Een stonede demon in de rook van een marginale.

Dit is een gevecht op tranen, en mijn wond sijpelt!

Ik word bewaakt op de veranda, God,

Maar er is geen liefde zoals deze!

Als we de stroppen opklimmen, zullen we kracht uitoefenen

Ik geloof dat ons pad nog niet is afgelegd

Ik word bewaakt op de veranda, God,

Maar er is geen liefde in halfgeketend beven!

Aan alles komt een einde, maar we gaan door

Dus laten we elkaar helpen in het leven.

(Refrein)

Alleen 's ochtends midden in de nacht, alleen de vleugels op je rug zullen bewijzen dat je ons wilt zien

jij overal

Dit is vreugde, maar slechts voor even

Dit is geluk, maar niet voor eeuwen

Dit is het gerommel van treinen, infectie -

- Er zit een fragment van jou in mijn karkas

Dit is de donder van mijn schok

Ik heb elkaar gemist, ik kan me mezelf niet herinneren

Je bent een verlies, net als zelfvergetelheid

Ik ben in de war: je bent net vertrokken...