Planet Earth - Michael Jackson

Planet Earth, my home, my place

A capricious anomaly in the sea of space

Planet Earth are you just

Floating by, a cloud of dust

A minor globe, about to bust

A piece of metal bound to rust

A speck of matter in a mindless void

A lonely spacship, a large asteroid

Cold as a rock without a hue

Held together with a bit of glue

Something tells me this isn’t true

You are my swweetheart soft and blue

Do you care, have you a part

In the deepest emotions of my own heart

Tender with breezes caressing and whole

Alive with music, haunting my soul.

In my veins I’ve felt the mystery

Of corridors of time, books of hisotry

Life songs of ages throbbing in my blood

Have danced the rhythm of the tide and flood

Your misty clouds, your electric storm

Were turbulent tempests in my own form

I’ve licked the salt, the bitter, the sweet

Of every encounter, of passion, of heat

Your riotous color, your fragrance, your taste

Have thrilled my senses beyond all haste

In your beuaty, I’ve known the how

Of timeless bliss, this moment of now

Planet Earth are you just

Floating by, a cloud of dust

A minor globe, about to bust

A piece of metal bound to rust

A speck of matter in a mindless void

A lonely spacship, a large asteroid

Cold as a rock without a hue

Held together with a bit of glue

Something tells me this isn’t true

You are my swweetheart gentle and blue

Do you care, have you a part

In the deepest emotions of my own heart

Tender with breezes caressing and whole

Alive with music, haunting my soul.

Planet Earth, gentle and blue

With all my heart, I love you.

Planeet Aarde, mijn huis, mijn plaats

Een grillige anomalie in de zee van de ruimte

Planeet Aarde ben jij gewoon

Voorbij drijvend, een stofwolk

Een kleine wereldbol die op het punt staat kapot te gaan

Een stuk metaal gebonden aan roest

Een stofje in een hersenloze leegte

Een eenzaam ruimteschip, een grote asteroïde

Koud als een rots zonder een tint

Bij elkaar gehouden met een beetje lijm

Iets zegt me dat dit niet waar is

Je bent mijn liefje zacht en blauw

Kan het je iets schelen, heb je een deel?

In de diepste emoties van mijn eigen hart

Mals met briesjes strelend en heel

Levend met muziek, die mijn ziel achtervolgt.

In mijn aderen heb ik het mysterie gevoeld

Van gangen van de tijd, boeken van geschiedenis

Levensliederen van alle tijden die in mijn bloed kloppen

Heb het ritme van het getij en de vloed gedanst

Je mistige wolken, je elektrische storm

Waren turbulente stormen in mijn eigen vorm

Ik heb het zout, het bittere, het zoete gelikt

Van elke ontmoeting, van passie, van warmte

Jouw losbandige kleur, jouw geur, jouw smaak

Heb mijn zintuigen geprikkeld boven alle haast

In je schoonheid, ik weet hoe

Van tijdloze gelukzaligheid, dit moment van nu

Planeet Aarde ben jij gewoon

Voorbij drijvend, een stofwolk

Een kleine wereldbol die op het punt staat kapot te gaan

Een stuk metaal gebonden aan roest

Een stofje in een hersenloze leegte

Een eenzaam ruimteschip, een grote asteroïde

Koud als een rots zonder een tint

Bij elkaar gehouden met een beetje lijm

Iets zegt me dat dit niet waar is

Je bent mijn lief zachtaardig en blauw

Kan het je iets schelen, heb je een deel?

In de diepste emoties van mijn eigen hart

Mals met briesjes strelend en heel

Levend met muziek, die mijn ziel achtervolgt.

Planeet Aarde, zacht en blauw

Met heel mijn hart hou ik van je.