Le jouet - Mayol

Un petit gamin enfant des faubourgs

Sur les Grands Boul’vards et les plac’s publiques

Venait, aux passants, offrir tous les jours

Un modeste lot de jouets mécaniques

C'étaient des soldats peints et chamarés

De toutes les arm’s et de tous les grades

Faisant manœuvrer leurs sabres dorés dorés

Militairement comme à la parade

Et le gamin adorait ses joujoux

Presqu'à la folie

Mais il devait hélàs les vendre tous

Pour gagner sa vie

Et chaque fois que l’un d’eux s’en allait

Ô douleur attroce

Un long sanglot en silence gonflait

Son cœur de gosse

Mais son préféré parmi ces soldats

Un bel officier hussard de la garde

Etant le plus cher, ne se vendait pas

Au moins celui-là, pensait-il, je l’garde

Lorsqu’un jeune enfant richement vêtu

Remarquant un jour le petit homm' d’armes

Vint pour l’acheter offrir un écu

Le pauvr' gosse alors fondit tout en larmes

Pourquoi pleurer?

fit l’autre enfant très doux

D’un air de surprise

C’est que tu prends, dit-il, mon seul joujou

Et mon cœur se brise

L’autre bambin reprit alors ému

Et l'âme très bonne

Je te l’achète et puis … ne pleur' plus

Je te le donne

Et depuis c’moment ce furent deux amis

Le voyant chaqu' jour dans les promenades

Tout comme deux frèr's tendrement unis

Partageant leurs jeux en bon camarades

Mais au p’tit cam’lot voilà qu’un matin

On vint apporter la nouvelle affreuse

Que son compagnon était mort soudain

Emporté la nuit par la grand' faucheuse

Il prit alors son joujou, son hussard

Son idole chère

Puis il s’en fut le porter l'œil hagard

Sur la blanche pierre

Et se penchant contre la tombe il dit

D’une voix étrange:

Emporte le pour jouer au paradis

Avec les anges

Een klein kind uit de buitenwijken

Op de Grands Boul'vards en openbare pleinen

Kwam, om voorbijgangers, elke dag aan te bieden

Een bescheiden set mechanisch speelgoed

Het waren beschilderde en verkoolde soldaten

Van alle armen en alle rangen

Manoeuvreren met hun gouden gouden sabels

Militair zoals op parade

En de jongen hield van zijn speelgoed

bijna tot waanzin

Maar hij moest ze allemaal verkopen

Brood verdienen

En elke keer ging een van hen weg

O ondraaglijke pijn

Een lange stille snik zwol aan

Zijn kinderhart

Maar zijn favoriet onder deze soldaten

Een knappe huzarenofficier van de wacht

Omdat hij de duurste was, werd hij niet verkocht

Deze tenminste, dacht hij, die bewaar ik

Toen een rijk gekleed jong kind

Op een dag merkte ik de kleine man-at-arms op

Kwam het kopen, bood een kroon aan

Het arme kind barstte toen in tranen uit

Waarom huilen?

zei het andere heel lieve kind

Verbaasd kijken

Het is dat je neemt, zei hij, mijn enige speeltje

En mijn hart breekt

De andere peuter ging daarna ontroerd verder

En een zeer goede ziel

Ik koop het voor je en dan... huil niet meer

Ik geef het aan jou

En vanaf dat moment waren ze twee vrienden

Ik zie hem elke dag tijdens de wandelingen

Net als twee broers die teder verenigd zijn

Hun spelletjes delen als goede kameraden

Maar bij de kleine cam'lot is het maar één ochtend

Ze kwamen het vreselijke nieuws brengen

Dat haar metgezel plotseling stierf

's Nachts weggevoerd door Magere Hein

Dus nam hij zijn speeltje, zijn huzaar

Zijn dierbare idool

Toen ging hij hem met verwilderde ogen dragen

Op de witte steen

En leunend tegen het graf zei hij

Met een vreemde stem:

Neem het mee om in het paradijs te spelen

met de engelen