Cousine - Mayol

Autrefois, ma cousine Hortense

Arrivait de temps en temps

Chez mes parents;

Elle venait passer ses vacances

Dans notre petite maison

Près de Toulon.

C'était dans l’programme,

Quand nous recevions le télégramme,

Le bonheur dans l'âme

A la gare je courais comme un fou

Mais l’train arrivait tout à coup.

En la voyant je criais: Zou!!!

Cousine, cousine,

T’es fraîche comme une praline,

Cousine, cousine,

Coquin de sort, quelle bonne mine!

Et tu as bien dormi dans le train?

J’espère que tu avais un coin?

Cousine, cousine,

Embrasse ton cousin germain!

Chaque matin courant vers la grève,

Afin d’nous baigner tous deux,

Dans les flots bleus,

On s’déshabillait — quel beau rêve —

Sous l’ombrage hospitalier

Des oliviers.

Rouge comme une cerise,

Afin d’me cacher sa gorge exquise,

Elle ram’nait sa ch’mise,

Mais comme y avait de la dentelle partout

Souvent, je voyais par un trou

Un sein qui montrait son p’tit bout.

Cousine, cousine,

Qu’est-c'que j’vois sur ta poitrine?

Cousine, cousine,

On dirait deux mandarines

Tu as les mandarines, c’est certain,

Mais peuchère, c’qui m’en bouche un coin,

Cousine, cousine,

C’est qu’c’est moi qui ai l’pépin!

Souvent, prenant sa main mignonne,

Je l’emmenais faire un tour

Dans la basse-cour,

Et tandis qu’pigeons et pigeonnes

Faisaient l’amour sans pudeur,

On f’sait l’voyeur,

La brise frivole

Nous portait bientôt des chansons folles:

«C'est la farandole,

Viens farandoler sur le gazon!»

«Plus tard (me disait-elle) Gaston

Quand t’auras du poil au menton!»

Cousine, cousine,

Oui, l’amour me turlupine,

Cousine, cousine,

Laisse-moi t’faire des p’tites machines

Tu as peur que je te fasse un enfant?

Ne crains rien, je n’ai que dix-sept ans!

Cousine, cousine,

Viens faire tutu-panpan!

Mais elle m'écrivit l’autre année:

«Cher cousin, je ne viendrai pas,

Tu m’excus’ras,

Depuis huit jours, je suis mariée

Et pour plaire à mon mari

J’reste à Paris»

La méchante lettre,

En moi quel chagrin elle fit naître!

Du fond de mon être

Monta comme un frisson de rancœur;

J’interrogeai dans ma douleur

Les arbres, la grève, les fleurs.

Cousine, cousine

Si gentille, si câline,

Cousine, cousine,

C’est mon cœur qu’elle piétine,

On devait s’unir au printemps,

Et moi je suis là, tè!

J’attends

Cousine, cousine,

L’amour c’est des boniments!

Vroeger mijn neef Hortense

Gebeurde van tijd tot tijd

Bij mijn ouders;

Ze kwam om haar vakantie door te brengen

In ons kleine huisje

In de buurt van Toulon.

Het stond in het programma

Toen we het telegram ontvingen,

Geluk in de ziel

Op het station rende ik als een gek

Maar de trein kwam plotseling.

Toen ik haar zag riep ik: Zou!!!

Neef neef,

Je bent vers als een praline,

Neef neef,

Coquin de fate, wat ziet het er goed uit!

En heb je goed geslapen in de trein?

Ik hoop dat je een hoek had?

Neef neef,

Kus je eerste neef!

Elke ochtend rennend naar de kust,

Om ons beiden te baden,

In de blauwe golven,

We kleedden ons uit - wat een mooie droom -

Onder de gastvrije schaduw

Olijfbomen.

Rood als een kers,

Om haar voortreffelijke keel voor mij te verbergen,

Ze bracht haar shirt terug,

Maar aangezien er overal kant was

Vaak zag ik door een gaatje

Een borst die zijn kleine uiteinde liet zien.

Neef neef,

Wat zie ik op je borst?

Neef neef,

Lijkt op twee mandarijnen

Je hebt de mandarijnen, dat is zeker,

Maar teef, wat blokkeert een hoek ervan voor mij,

Neef neef,

Ik ben degene die het probleem heeft!

Vaak nam ze haar lieftallige hand,

Ik nam haar mee voor een ritje

Op het boerenerf,

En terwijl duiven en duiven

Schaamteloos de liefde bedreven,

We weten hoe we een voyeur moeten zijn

De frivole bries

We droegen al snel gekke liedjes:

"Het is de farandole,

Kom lekker op het gras hangen!"

"Later (ze vertelde me) Gaston

Als je haar op je kin hebt!"

Neef neef,

Ja, liefde stoort me,

Neef neef,

Laat me je kleine machines maken

Ben je bang dat ik een kind van je zal maken?

Maak je geen zorgen, ik ben pas zeventien!

Neef neef,

Kom tutu-thump doen!

Maar vorig jaar schreef ze me:

"Beste neef, ik zal niet komen,

je zult me ​​verontschuldigen,

Acht dagen ben ik getrouwd

En om mijn man een plezier te doen

ik blijf in Parijs"

De slechte brief

Wat een verdriet heeft ze in mij veroorzaakt!

Uit de grond van mijn wezen

Ontstond als een rilling van wrok;

vroeg ik in mijn pijn

De bomen, de staking, de bloemen.

Neef neef

Zo lief, zo knuffelig,

Neef neef,

Het is mijn hart dat ze vertrapt,

We moesten ons verenigen in de lente,

En ik ben hier, jij!

ik wacht

Neef neef,

Liefde is onzin!