Alt & verstaubt - Marteria

Wie leicht sich diese Zeilen schreiben lassen

Wie schwer es schwach zu werden und dich einfach fallen zu lassen

Aus breiten Straßen werden kleine Gassen

Wollt' dich bei mir haben, war bereit für dich jeden einzelnen Stein zu tragen

Kann nicht in Orte fassen, wo wir schon waren

Alles so leicht, fühlst dich so reich in meinen Armen

Brenn alles nieder und es gibt wieder keinen Alarm

So viel Schwein wie wir hatten

Unsere kleine Farm

Leben gefährlich und schön

Ein herrlicher Föhn, bin unsterblich

Du musst dich ans Sterben gewöhnen

All die Souvenirs nur noch wertloser Müll

Die Kerzen gehen aus, die Pferde stehn' still

Ich räum' auf und mit jeder Kiste verschwindet ein Stück von dir

Ein letzter Blick auf unsere Trophäen und es geht auch ein Stück von mir

Der Name an der Tür ist nichts mehr wert, ich bin gern' allein, hab’s nie

verlernt

Los raus, du bist alt und verstaubt, nein ich brauch' dich nicht mehr

Du bist nur ein Fehler im System

Schließ' meine Augen, muss sie nicht offen haben, um zu sehen

Und wenn sich diese Räder nicht mehr drehen

Steig ich aus, lauf die Straße runter und lass den Wagen einfach stehen

Zwischen uns verbrannte Erde, Felder voller Mienen

Nimmst Medizin, um zu vergessen, doch vergessen wirst du nie

Bin nur noch ein Albtraum in deinen grauen Fantasien

Dein letzter Atemzug spaziert alleine auf den Schienen

Ramm' mir deinen letzten Nagel tief in meine Hand

Fütter' den Kamin mit deinen Briefen, nehm' dein Gesicht von der Wand

Du bist so alt und verstaubt, kein Meer, nur noch Sand

Tränen sind nichts, Wasser verdampft

Ich räum' auf und mit jeder Kiste verschwindet ein Stück von dir

Ein letzter Blick auf unsere Trophäen und es geht auch ein Stück von mir

Der Name an der Tür ist nichts mehr wert, ich bin gern' allein, hab’s nie

verlernt

Los raus, du bist alt und verstaubt, nein ich brauch' dich nicht mehr

Okay, out with the old and in with the new shit

Back to the future, let’s move forward

Hoe gemakkelijk is het om deze regels te schrijven

Hoe moeilijk is het om zwak te worden en jezelf gewoon te laten vallen

Brede straten worden kleine steegjes

Wilde je bij me hebben, stond klaar om elke steen voor je te dragen

Kan plaatsen waar we zijn geweest niet bereiken

Alles zo gemakkelijk, voel me zo rijk in mijn armen

Brand alles plat en er zal geen alarm meer zijn

Zoveel varken als we hadden

Onze kleine boerderij

Leef gevaarlijk en mooi

Een geweldige föhn, ik ben onsterfelijk

Je moet eraan wennen om dood te gaan

Alle souvenirs zijn waardeloze onzin?

De kaarsen gaan uit, de paarden staan ​​stil

Ik ruim op en met elke doos verdwijnt er een stukje van jou

Nog een laatste blik op onze trofeeën en een stukje van mij gaat ook

De naam op de deur is niets meer waard, ik ben graag alleen, dat heb ik nooit gedaan

ongeleerd

Ga weg, je bent oud en stoffig, nee, ik heb je niet meer nodig

Je bent gewoon een bug in het systeem

Sluit mijn ogen, ik hoef ze niet open te hebben om te zien

En wanneer die wielen stoppen met draaien

Ik stap uit, loop de straat uit en laat de auto gewoon staan

Tussen ons verschroeide aarde, velden vol mijnen

Neem medicijnen om te vergeten, maar je zult het nooit vergeten

Ik ben gewoon een nachtmerrie in je grijze fantasieën

Je laatste adem is alleen lopen op de rails

Ram je laatste nagel diep in mijn hand

Voed de schoorsteen met je brieven, haal je gezicht van de muur

Je bent zo oud en stoffig, geen zee, alleen zand

Tranen zijn niets, water verdampt

Ik ruim op en met elke doos verdwijnt er een stukje van jou

Nog een laatste blik op onze trofeeën en een stukje van mij gaat ook

De naam op de deur is niets meer waard, ik ben graag alleen, dat heb ik nooit gedaan

ongeleerd

Ga weg, je bent oud en stoffig, nee, ik heb je niet meer nodig

Oké, uit met de oude en in met de nieuwe shit

Terug naar de toekomst, laten we vooruit gaan