With Friends Like Me... - Like Ghosts

Hey!

I’d rather be wrong than left unspoken

'Cause nothing is better left unsaid

And I just can’t hide behind these windows

While your gun is aimed straight at my head

You used to feel like home to me

But now you’re just a memory

And I guess I’m the one to blame

Once again…

I’ve been breaking into houses with the lights left on

And I still can’t seem to figure out what I’m running from

I’m much too proud to escape

This giant mess that I’ve made

So I’ll just write the words

I’m not quite strong enough to say like

«Dear stranger, what did you expect?

You know I’ve always been a nervous wreck.

I can’t breathe, I can’t speak

You’re better off without me.»

Breaking into houses with the lights left on

And I still can’t seem to figure out what I’m running from

And I know it’s too late now for this ending

So I gotta leave it all behind

I can’t waste my life pretending

I can ever make this alright.

And I won’t stay

Away anymore

I may be broken, but I know what I am fighting for

And I won’t stay

Away anymore

I may be broken, but I know what I am fighting for

(You used to feel like home to me)

And I won’t stay

(But now you’re just a memory)

Away anymore

(And I guess I’m the one to blame)

I may be broken, but I know what I am fighting for

(Once again…)

I’ve been breaking into houses with the lights left on

And I still can’t seem to figure out what I’m running from

It’s too late now for this ending

So I gotta leave it all behind

I can’t waste my life pretending

I can ever make this alright.

(Hey!)

Hoi!

Ik heb liever ongelijk dan onuitgesproken

Want niets kan beter onuitgesproken blijven

En ik kan me gewoon niet verschuilen achter deze ramen

Terwijl je geweer recht op mijn hoofd gericht is

Vroeger voelde je je thuis bij mij

Maar nu ben je slechts een herinnering

En ik denk dat ik de schuldige ben

Alweer…

Ik heb ingebroken in huizen met de lichten aan

En ik kan er nog steeds niet achter komen waar ik voor op de vlucht ben

Ik ben veel te trots om te ontsnappen

Deze gigantische puinhoop die ik heb gemaakt

Dus ik zal gewoon de woorden schrijven

Ik ben niet sterk genoeg om 'like' te zeggen

«Beste vreemdeling, wat had je verwacht?

Je weet dat ik altijd een nerveus wrak ben geweest.

Ik kan niet ademen, ik kan niet praten

Je bent beter af zonder mij.»

Inbreken in huizen met de lichten aan

En ik kan er nog steeds niet achter komen waar ik voor op de vlucht ben

En ik weet dat het nu te laat is voor dit einde

Dus ik moet het allemaal achterlaten

Ik kan mijn leven niet verspillen door te doen alsof

Ik kan dit ooit goedmaken.

En ik zal niet blijven

Niet meer weg

Ik ben misschien gebroken, maar ik weet waar ik voor vecht

En ik zal niet blijven

Niet meer weg

Ik ben misschien gebroken, maar ik weet waar ik voor vecht

(Vroeger voelde je je thuis voor mij)

En ik zal niet blijven

(Maar nu ben je slechts een herinnering)

Niet meer weg

(En ik denk dat ik de schuldige ben)

Ik ben misschien gebroken, maar ik weet waar ik voor vecht

(Alweer…)

Ik heb ingebroken in huizen met de lichten aan

En ik kan er nog steeds niet achter komen waar ik voor op de vlucht ben

Het is nu te laat voor dit einde

Dus ik moet het allemaal achterlaten

Ik kan mijn leven niet verspillen door te doen alsof

Ik kan dit ooit goedmaken.

(Hoi!)