Pasos Rotos - La Otra

Ayer perdí la fe

Y en lágrimas teñidas de esperanza me desesperé

Ayer di algunos sueños por perdidos

Y luego recordé que la derrota nunca me importó

Recordé que en lo difícil del camino no hay sorpresa

Que en el camino mi sentido más que el fin

Siempre ha sido la manera de avanzar

La manera de pelear en cada paso

Pero me quedan tantas lágrimas que derramar

Que a veces me confundo y no sé por donde dejarlas pasar

Y se me rompe el cuerpo en trozos de tristeza

Cuando encuentro tantas vidas rotas

Tantas vidas que son mundos que no puedo ni tocar

Hoy ya no entiendo y no puedo parar

Los golpes de esta oscuridad

Hoy camino con los pasos rotos

Y me duele

Y me sigue doliendo esta realidad

Y me asusta y me da miedo

Que me gane el dolor, que me gane el cansancio

O que gane en su mirada, tan joven tan cansada

Y es que duele y asusta ver a tantas otras en la ruta del olvido

Y ver que sueñan con salir de este túnel sin salida

Tan perdidos, tan perdidas

Y recordar que a mi muchas me alumbran cada día

Ver que hay demasiadas veces en que no puedo alumbrar

Ni con la luna y las estrellas juntas

Pero me quedan tantas lágrimas que derramar

Que a veces me confundo y no sé por donde dejarlas pasar

Y se me rompe el cuerpo en trozos de tristeza

Cuando encuentro tantas vidas rotas

Tantas vidas que son mundos que no puedo ni tocar

Hoy ya no entiendo y no puedo parar

Los golpes de esta realidad

Hoy camino con los pasos rotos

Y mañana con el sol, saldrán de nuevo mis fuerzas

Y hoy prefiero forjar armas nombrando mi tristeza

Hoy prefiero no hacer como si no pasase nada

Y hago un duelo por la muerte de ilusiones mutiladas

gisteren verloor ik het geloof

En in tranen besmeurd met hoop wanhoopte ik

Gisteren heb ik enkele dromen opgegeven voor verloren

En toen herinnerde ik me dat een nederlaag er voor mij nooit toe deed

Ik herinnerde me dat er op de moeilijke weg geen verrassing is

dat op de weg mijn gevoel meer dan het einde

Het is altijd de juiste weg geweest

De manier om bij elke stap te vechten

Maar ik heb nog zoveel tranen te vergieten

Dat ik soms in de war raak en niet weet waar ik ze heen moet laten

En mijn lichaam breekt in stukken van verdriet

Als ik zoveel gebroken levens vind

Zoveel levens die werelden zijn die ik niet eens kan aanraken

Vandaag begrijp ik het niet meer en ik kan niet stoppen

De slagen van deze duisternis

Vandaag loop ik met gebroken stappen

En het doet me pijn

En deze realiteit doet me nog steeds pijn

En het maakt me bang en het maakt me bang

Laat de pijn zegevieren, laat de vermoeidheid zegevieren

Of dat hij wint in zijn uiterlijk, zo jong zo moe

En het doet pijn en is bang om zoveel anderen op het pad van vergetelheid te zien

En zie dat ze ervan dromen om deze tunnel zonder uitgang te verlaten

Zo verloren, zo verloren

En onthoud dat velen me elke dag verlichten

Kijk, er zijn te vaak dat ik niet kan oplichten

Zelfs niet met de maan en de sterren samen

Maar ik heb nog zoveel tranen te vergieten

Dat ik soms in de war raak en niet weet waar ik ze heen moet laten

En mijn lichaam breekt in stukken van verdriet

Als ik zoveel gebroken levens vind

Zoveel levens die werelden zijn die ik niet eens kan aanraken

Vandaag begrijp ik het niet meer en ik kan niet stoppen

De klappen van deze realiteit

Vandaag loop ik met gebroken stappen

En morgen met de zon zal mijn kracht weer stijgen

En vandaag smeed ik liever wapens om mijn verdriet te benoemen

Vandaag doe ik liever niet alsof er niets is gebeurd

En ik rouw om de dood van verminkte illusies