Cold - Kroh

I saw endless crowds of people roaming senselessly

Spreading the pervasive sickness of divine justice.

I tasted the septic poison of fabricated truth

Warping the sense of morality with oppression and greed.

I heard the cries of prodigal sons returning home in vain,

Forever lost but never found.

I touched the void between the space and time,

I walked the bridge between the darkness and the light,

The alpha and omega.

I shed my own skin to rid of the fear and loathing

That I was feeding with from the day I was born.

I rebuilt from the ashes and dust.

I need no one to save me from the floods,

No one to save me from the hunger and war,

No one to save me from the burning pain of human existence.

Nobody owns me, nobody commands me.

I am my own prophet.

Ik zag eindeloze menigten mensen zinloos ronddwalen

Het verspreiden van de alomtegenwoordige ziekte van goddelijke gerechtigheid.

Ik proefde het septische gif van verzonnen waarheid

Het gevoel van moraliteit vervormen met onderdrukking en hebzucht.

Ik hoorde de kreten van verloren zonen die tevergeefs naar huis terugkeerden,

Voor altijd verloren maar nooit gevonden.

Ik raakte de leegte tussen ruimte en tijd,

Ik liep de brug tussen de duisternis en het licht,

De alfa en omega.

Ik wierp mijn eigen huid af om van de angst en walging af te komen

Waar ik mee voedde vanaf de dag dat ik werd geboren.

Ik heb herbouwd uit de as en het stof.

Ik heb niemand nodig om me te redden van de overstromingen,

Niemand om me te redden van de honger en oorlog,

Niemand om me te redden van de brandende pijn van het menselijk bestaan.

Niemand bezit mij, niemand beveelt mij.

Ik ben mijn eigen profeet.