Kintsugi - Kintsugi

Quale paura per tanta inesperienza

Se non lo sai fattene una coscienza

E non è fantascienza, è solo conoscenza

Nei colpi che si incassano in corpi senza essenza

Di nube densa la rupe non più immensa

Di conseguenza tu pensa in trasparenza

Vivo in luoghi deformato dai roghi

Sul corpo per ogni assenza porto gli sfoghi…

Vivo in luoghi deformato dai roghi

Sul corpo per ogni assenza porto gli sfoghi…

Vivo in luoghi deformato dai roghi

Sul corpo per ogni assenza porto…

Cicatrici in oro, oratrici in coro

Cornici, dice che non dici a loro il tuo tesoro

Matrice incoronatrice adoro

Quando adornano da loro ogni difficoltà

Edifico il mio fato

Ora dico la mia, ho il fiato nella facoltà

Dicotomia scaltra

Come la tua mano mentre ti passa i capelli da una spalla all’altra

Antico mantra

Gesti di indecisione gestiti dall’ego

Arresti di tensione in vesti di un rinnego

Slego la memoria di ogni storia delle ambiguità

Annego dentro la baldoria e le sue libertà

Ripiego ai calli della via nella mia calligrafia

Gole che brucian come il sole dell’Andalusia

Fiducia in ragionamenti opposti ormai dimenticati

Per persone in posti giusti ma in momenti sbagliati

Io tento tanto a stento mi invento un vanto

Intento un lento pianto spento dal vento intanto

Io tento tanto a stento mi invento un vanto

Intento un lento pianto spento dal vento intanto

Ogni intervento è un iter di cambiamento

Sogni e bisogni è un allontanamento di incanto

Tutto svanisce, decresce, deperisce e scema

La scia che lascia è dove nasce l’anatema

Tra numeri e magie, esuberi di follia, la via ribelle

Troverò altrove energia, in nuove stelle

Wat een angst voor zoveel onervarenheid

Als je het niet weet, maak het dan duidelijk

En het is geen sciencefiction, het is gewoon kennis

In slagen die zonder essentie in het lichaam worden opgenomen

Van dichte bewolking is de klif niet langer immens

Daardoor denk je in transparantie

Ik woon op plaatsen die zijn vervormd door branden

Op het lichaam voor elke afwezigheid draag ik huiduitslag ...

Ik woon op plaatsen die zijn vervormd door branden

Op het lichaam voor elke afwezigheid draag ik huiduitslag ...

Ik woon op plaatsen die zijn vervormd door branden

Op het lichaam voor elke afwezigheid die ik breng ...

Littekens in goud, vrouwelijke sprekers in koor

Frames, zegt dat je je schat niet aan ze vertelt

Bekroningsmatrix waar ik dol op ben

Wanneer ze elke moeilijkheidsgraad ermee versieren

Ik bouw mijn lot

Nu heb ik mijn zegje, ik heb adem in de faculteit

Slimme tweedeling

Zoals je hand terwijl die je haar van de ene schouder naar de andere brengt

Oude mantra

Gebaren van besluiteloosheid beheerd door het ego

Arrestaties van spanning onder het mom van een afvallige

Ik ontbind de herinnering aan elke geschiedenis van dubbelzinnigheid

Ik verdrink in feestvreugde en zijn vrijheden

Ik val terug op de straat eelt in mijn handschrift

Kloven die branden als de Andalusische zon

Vertrouwen in tegengestelde redeneringen nu vergeten

Voor mensen op de juiste plaatsen, maar in de verkeerde tijden

Ik probeer het, dus ik verzin nauwelijks een opschepperij

Ondertussen doofde een langzame kreet door de wind

Ik probeer het, dus ik verzin nauwelijks een opschepperij

Ondertussen doofde een langzame kreet door de wind

Elke interventie is een veranderingsproces

Dromen en behoeften is een betoverende afstand

Alles verdwijnt, neemt af, kwijnt weg en suddert

Het spoor dat het achterlaat, is waar de anathema wordt geboren

Tussen getallen en magie, overtollige waanzin, de rebellenweg

Ik zal elders energie vinden, in nieuwe sterren