After the Storm - Kekal

Shame on me, now I’m standing alone

When I turn my face far behind

The shadow of yesteryear’s sighs

Gradually his shape fades

Degrades under the law of time

Swallowed by the book of memories

Forgive me for what I’ve committed

Many times I fly, in the light, in the dark

I just did it pointlessly

Reaching for something

So distant… so alone

Dreaming for another touch, I fly so high

I just let myself falling

Wildly drifting on the air

Marching the sounds of my inner ill

Hear the weeping of the bleeder… shout!

Crawls… reveals…this drowning hope here beneath

Many times I give my mind a crown and lay down

Stiff unmoved and yet posed a dying mortal flesh

Piercing the limits, stretch upon my hollow painted nest

Keep on questioning my daily breath… what a day!

No matter how intense I strike

The anger still here and breed inside

I hate myself, hating the light

This pain I feel kills me outright

What should I do to break this chain?

It’s only you, my only strength to fight

Facing my mirrors of ideal reality

Morning’s pride arrives, enter my two wounded eyes

Brings her another ugliest blazing wrath

Will I keep survive under this earth burning sun?

Why can’t I seize the dusk

The only chance I give my misery eulogy?

Dear Lord, I chocked by the plans of Thee

Severely amazed, torture in doubt

Questions I’ve drawn, left and forgotten

I pass the answers, I let my light dimmed

Schaam me, nu sta ik er alleen voor

Als ik mijn gezicht ver naar achteren draai

De schaduw van de zuchten van weleer

Geleidelijk vervaagt zijn vorm

Degradeert volgens de wet van de tijd

Opgeslokt door het boek der herinneringen

Vergeef me wat ik heb begaan

Vaak vlieg ik, in het licht, in het donker

Ik deed het gewoon zinloos

Naar iets reiken

Zo ver... zo alleen

Dromend voor nog een aanraking, vlieg ik zo hoog

Ik liet mezelf gewoon vallen

Wild drijvend door de lucht

Marcheren op de geluiden van mijn innerlijke zieke

Hoor het huilen van de bloeder... schreeuw!

Kruipt… onthult…deze verdrinkende hoop hier beneden

Vaak geef ik mijn geest een kroon en ga liggen

Stijf onbewogen en toch geposeerd als een stervend sterfelijk vlees

Doorbreek de grenzen, strek je uit op mijn holle geschilderde nest

Blijf mijn dagelijkse adem in twijfel trekken... wat een dag!

Het maakt niet uit hoe intens ik toeslaat

De woede is er nog steeds en broedt van binnen

Ik haat mezelf, haat het licht

Deze pijn die ik voel doodt me ronduit

Wat moet ik doen om deze ketting te doorbreken?

Jij bent het alleen, mijn enige kracht om te vechten

Geconfronteerd met mijn spiegels van de ideale realiteit

De trots van de ochtend komt, ga mijn twee gewonde ogen binnen

Brengt haar nog een lelijkste laaiende toorn

Zal ik blijven overleven onder deze brandende zon?

Waarom kan ik de schemering niet grijpen?

De enige kans dat ik mijn ellende lofrede geef?

Lieve Heer, ik stikte van de plannen van U

Zwaar verbaasd, marteling in twijfel

Vragen die ik heb opgesteld, achtergelaten en vergeten

Ik geef de antwoorden door, ik laat mijn licht gedimd