В этом городе - КЕДР

Город клубами дымит на морозе испариной свежеразделанной туши,

Сумерки рдеют шоссейными фарами словно углями седого костра

музыки нету нормальной почти, братан, на вот эту послушай

может отгонит хотя бы на время терзающий бременем страх,

Эпителиальные ткани разрезов сойдутся не скоро, наверно- чуть ближе к весне

Рваные цепи следов заметет самый старый наш кореш - январский снег!

но для масс - это просто прыжок от акне до пенсне

с перманентно накрученной фобией как быстрее в дела все успеть

и в красный мед смерзалась кровь, копируя по цвету раскатившиеся грозди гранул ртуть,

такой тут стиль - не обессуть, под лёд Леты сработавший бистури канул, сердца сруб прогнил, прикинь,

а где то небо жгут огни, и в этом городе привычным стало то, что мы почти всегда одни

так породни свои сочащие сибирской язвой ночи и мои пропитанные сплином дни

все разговоры на сплошном подтексте, как скинешь хвост - давай заловимся на старом месте,

здесь интересней палиндромов эти тексты, живее песни, ваши же мертвы, неинтересны

экзистенциальными кризами, левыми визами, зданий карнизами мир разделен

нету веры иконам и флёру из Некромикона, булату калёному только,

да вольному ветру над полем, в груди жар поленьев опаленных смертью, утратами, бедностью, голодом, болью, но капля разрушит гранит, из которого сшит Вавилон

где промерзала кровь, копируя по цвету распластавшуюся гранул ртуть,

такой тут стиль - не обессуть, под лёд Леты сработавший бистури канул, сердца сруб прогнил, прикинь,

а где-то небо жгут огни, и в этом городе привычным стало то, что мы почти всегда одни

так породни свои сочащие сибирской язвой ночи и мои пропитанные сплином дни

De stad rookt in clubs in de vorst met het zweet van een vers gesneden karkas,

Twilight gloeit met koplampen van de snelweg als de kolen van een grijs vuur

er is bijna geen normale muziek, bro, luister naar deze

kan, althans voor een tijdje, de angst verdrijven die de last kwelt,

De epitheliale weefsels van de incisies zullen niet snel convergeren, waarschijnlijk iets dichter bij de lente

De gescheurde kettingen van sporen zullen worden weggevaagd door onze oudste sidekick - de januari-sneeuw!

maar voor de massa is het maar een sprong van acne naar pince-nez

met een permanent verwrongen fobie, hoe alles sneller te doen?

en bloed bevroor tot rode honing, de kleur nabootsend van de opgerolde clusters van kwikkorrels,

zo'n stijl hier - maak me niet kwaad, onder het ijs van Leta, de bisturi die werkte is gezonken, het blokhut heeft harten verrot, tel op,

en ergens brandt de lucht met licht, en in deze stad is het gebruikelijk geworden dat we bijna altijd alleen zijn

dus kruis je met miltvuur doordrenkte nachten en mijn met sleen doordrenkte dagen

alle gesprekken op een continue subtekst, zodra je je staart afwerpt - laten we dronken worden op de oude plek,

hier zijn deze teksten interessanter dan palindromen, liedjes zijn levendiger, de jouwe zijn dood, oninteressant

existentiële crises, linkse visa, gebouwen met kroonlijsten, de wereld is verdeeld

er is geen vertrouwen in iconen en fleur van de Necromicon, alleen gloeiend heet damaststaal,

ja tegen de vrije wind over het veld, in de borst de hitte van houtblokken verschroeid door dood, verlies, armoede, honger, pijn, maar een druppel zal het graniet vernietigen waaruit Babylon is genaaid

waar het bloed bevroor en de kleur kopieerde van de zich verspreidende kwikkorrels,

zo'n stijl hier - maak me niet kwaad, onder het ijs van Leta, de bisturi die werkte is gezonken, het blokhut heeft harten verrot, tel op,

en ergens brandt de lucht met licht, en in deze stad is het gebruikelijk geworden dat we bijna altijd alleen zijn

dus kruis je met miltvuur doordrenkte nachten en mijn met sleen doordrenkte dagen