Om - Karnivool

«To do this in two minutes, eternity in an hour.

It’s almost impossible, of course, to describe it.

You can only say: It isn’t, it isn’t, it isn’t.

Trying to tell people what it is.

Well of course, I don’t know any of our friends which haven’t said this one

thing in common.

Well, I never knew anything like that in the whole of my life.

And one or two people have said to me, I’ve said it to myself.

That’s what death is going to be like, and oh what fun it would be!»

«How do you mean that?»

«Well I mean that there are the colours, the beauties, the designs,

the beautiful ways which things appear.

People themselves, dull people, appear fascinating, interesting, mysterious,

wonderful.

But death’s only the beginning.

Suddenly you notice that there aren’t these separations.

That we’re not on a separate island shouting across to somebody else and trying

to hear what they’re saying, and misunderstanding.

You know, you use the word yourself.

Empathy.

This thing’s flowing underneath, we’re parts of a single constant,

it meets underneath the rock.

And with that goes such delight, a sober certainty of waiting bliss.»

«Om dit in twee minuten te doen, de eeuwigheid in een uur.

Het is natuurlijk bijna onmogelijk om het te beschrijven.

Je kunt alleen zeggen: dat is het niet, dat is het niet, dat is het niet.

Mensen proberen te vertellen wat het is.

Natuurlijk ken ik geen van onze vrienden die dit niet hebben gezegd

ding gemeen.

Nou, ik heb nog nooit zoiets geweten in mijn hele leven.

En een of twee mensen hebben tegen mij gezegd, ik heb het tegen mezelf gezegd.

Zo zal de dood zijn, en oh wat zou het leuk zijn!»

"Hoe bedoel je dat?"

«Nou, ik bedoel dat er de kleuren, de schoonheden, de ontwerpen,

de mooie manieren waarop dingen verschijnen.

Mensen zelf, saaie mensen, lijken fascinerend, interessant, mysterieus,

prachtig.

Maar de dood is slechts het begin.

Opeens merk je dat die scheidingen er niet zijn.

Dat we niet op een apart eiland staan ​​te schreeuwen naar iemand anders en het proberen

om te horen wat ze zeggen, en misverstanden.

Weet je, je gebruikt het woord zelf.

Empathie.

Dit ding stroomt eronder, we zijn delen van een enkele constante,

het komt samen onder de rots.

En daarbij hoort zo'n verrukking, een nuchtere zekerheid van wachtende gelukzaligheid.»