He, Manuela - Karat

Es war Montagmorgen,

und der Tag war heiß wie nie,

er ging den Weg zur Schule —

und da stand sie!

Es blieb ihm das Herz fast steh’n

und sein Kopf war feuerrot.

Er geht vorbei und denkt:

Was ist mit mir los?

He, Manuela,

in meine Klasse gehst du

schon fast ein Jahr

und sitzt in deiner Bank

geschminkt wie ein Star.

Manuela ich glaub',

ich war dir noch nie so nah.

Heimlich vor den andern

lauscht er in sich selbst hinein,

verliebt — er tut als merkt er’s nicht,

nur zum Schein.

Es war Montagmorgen,

da hat er sich verliebt in sie.

Den ersten Stich, der ein Herz trifft,

vergißt man nie.

Het was maandagochtend

en de dag was heter dan ooit

hij ging de weg naar school -

en daar was ze!

Zijn hart stopte bijna

en zijn hoofd was vuurrood.

Hij loopt langs en denkt:

Wat is er mis met me?

Hey Manuela,

jij gaat naar mijn klas

al bijna een jaar

en zit in je bank

opgemaakt als een ster.

Manuela denk ik

Ik ben nog nooit zo dicht bij je geweest

Stiekem van de anderen

hij luistert naar zichzelf,

verliefd - hij doet alsof hij het niet merkt

alleen qua uiterlijk.

Het was maandagochtend

toen werd hij verliefd op haar.

De eerste steek die een hart raakt

men vergeet nooit.