Albatros - Karat

Es gibt einen Vogel

Den haben Matrosen zum Herrscher gekrönt;

Er fliegt um die Erde

Vom Südpol nach Norden.

Kein Ziel ist zu weit:

Der Albatros kennt keine Grenzen

Er segelt mit Würde

Durchwandert die Lüfte, als wär er ein Gott;

Er folgt ihren Schiffen

Auf Hochsee, durch Klippen, berauschend sein Flug:

Er sucht ihren Weg durch die See

Und kraschen die Stürme mit rauher Gewalt

Auf den Ozeanen so unendlich weit

Dann fliegt er mit Feuer und steigt ungeheuer

Zur Freiheit der Meere

Doch wenn er gefangen

In armdicken Schlingen mit Tücke und List

Dann brechen die Schwingen;

Es trauert das Meer, das den Herrscher vermißt:

Gefangen sein heißt für ihn tot

Die Sklaven der Erde

Verhöhnt und geschunden, sie teilten sein Los

Wenn er lag gefesselt

Verblutend am Ufer, gebrochen sein Flug:

Der Albatros war ihr Symbol

Doch ruft ihn die Weite, die endlose Macht

Dann stürmt er ins Freie mit maßloser Kraft;

Er schwingt seine Flügel, sprengt Schlösser und Riegel

Der Fesseln und Ketten

Und türmen sich Wände

Und greifen ihn Zwingen aus Wolken wie Blei;

Und schlagen ihn Blitze

Er kämpft mit den Schwingen das Hindernis frei

Er findet den Weg auch im Orkan

Er is een vogel

Zeelieden kroonden hem tot heerser;

Hij vliegt rond de aarde

Van de Zuidpool naar het Noorden.

Geen doel is te ver:

De albatros kent geen grenzen

Hij vaart met waardigheid

Dwaalt door de lucht alsof hij een god is;

Hij volgt hun schepen

Op volle zee, door kliffen, zijn vlucht opwindend:

Hij zoekt haar weg door de zee

En de stormen beuken met ruige kracht

Op de oceanen zo oneindig ver

Dan vliegt hij met vuur en stijgt enorm

Naar de vrijheid van de zeeën

Maar als hij wordt gepakt

In armdikke strikken met boosaardigheid en sluwheid

Dan breken de vleugels;

De zee rouwt om de heerser:

Voor hem betekent gepakt worden dood

De slaven van de aarde

Beschimpt en gevild, deelden ze zijn lot

Toen hij vastgebonden was

Bloedend op de kust, zijn vlucht gebroken:

De albatros was haar symbool

Maar de uitgestrektheid roept hem, de eindeloze kracht

Dan rent hij met onmetelijke kracht naar buiten;

Hij zwaait met zijn vleugels, blaast op sloten en bouten

Van boeien en kettingen

En muren stapelen zich op

En boeien als lood grijpen hem uit de wolken;

En sla hem met de bliksem

Hij vecht het obstakel vrij met zijn vleugels

Zelfs in een orkaan vindt hij zijn weg