Lamplight Symphony - Kansas

On a winter’s nigt, stars are cold and bright in the sky,

The slumber of the earth is pure and deep

From a distant wood, drifts the echo of a beast

The old man stirs and wakens in the night

He stands before his window gazing at the grave

Forgotten dreams are flashing through his weary mind

And though his life is empty, he pretends that she’s still there

With hunger in his soul, he yearns for love and life gone by,

With memories his one and only joy

All he has to give, he would give to bring back the life,

And raise the one who lies beneath the snow

He lights a lamp and looks at pictures of the past

The faces of their youth still glow with new-found love,

But the picture’s faded, and time has stolen youth away

With a spoken word that he thought he heard from her lips,

He felt another presence in the room,

He was filled with fear but filled with joy he arose

And turned to face the image that he knew

She stood before him and her hand reached out for his

A peaceful light shone in her eyes

She said she’d come to soothe him, and someday they’d be as one

She began to fade and her image disappeared,

So he was left alone to face the night,

Never in his life, had he been so held in awe,

As he faced the apparition of his wife

He stood before the window gazing at the grave,

And with a lightened heart he saw the first of dawn,

He knew that she was waiting, that someday they’d be as one

In een winternacht staan ​​de sterren koud en helder aan de hemel,

De sluimer van de aarde is puur en diep

Uit een ver bos, drijft de echo van een beest

De oude man beweegt en wordt wakker in de nacht

Hij staat voor zijn raam en kijkt naar het graf

Vergeten dromen flitsen door zijn vermoeide geest

En hoewel zijn leven leeg is, doet hij alsof ze er nog is

Met honger in zijn ziel hunkert hij naar liefde en het leven dat voorbij is,

Met herinneringen zijn enige echte vreugde

Alles wat hij te geven heeft, zou hij geven om het leven terug te brengen,

En voed degene op die onder de sneeuw ligt

Hij steekt een lamp aan en kijkt naar foto's uit het verleden

De gezichten van hun jeugd gloeien nog steeds van hervonden liefde,

Maar de foto is vervaagd en de tijd heeft de jeugd gestolen

Met een gesproken woord dat hij dacht te horen van haar lippen,

Hij voelde een andere aanwezigheid in de kamer,

Hij was vervuld van angst, maar vervuld van vreugde stond hij op

En draaide zich om naar het beeld dat hij kende

Ze stond voor hem en haar hand strekte zich uit naar de zijne

Een vredig licht scheen in haar ogen

Ze zei dat ze zou komen om hem te kalmeren, en op een dag zouden ze als één zijn

Ze begon te vervagen en haar beeld verdween,

Dus hij werd alleen gelaten om de nacht het hoofd te bieden,

Nooit in zijn leven, was hij zo onder de indruk geweest,

Toen hij de verschijning van zijn vrouw onder ogen zag

Hij stond voor het raam en keek naar het graf,

En met een verlicht hart zag hij de eerste dageraad,

Hij wist dat ze wachtte, dat ze op een dag als één zouden zijn