Калевала - Калевала

Вот поднялся Вяйнемёйнен,

Стал ногами на прибрежье,

На омытый морем остров,

На равнину без деревьев.

Много лет затем он прожил,

Год за годом проживал он Там, на острове безлюдном,

На равнине без деревьев.

Увидал он рост деревьев,

Их побегов рост веселый;

Только дуб взойти не может,

Божье дерево не всходит.

Дал упрямцу он свободу —

Пусть свое узнает счастье!

Ждет затем подряд три ночи,

Столько ж дней он ожидает.

На — на — на -на -най Калевала —

Дуб развесистый, огромный,

Дал широких веток много,

Веток с зеленью густою,

До небес вершину поднял,

Широко раскинул ветви —

Облакам бежать мешает,

Не дает проходу тучам,

Закрывает в небе солнце!

Старый, верный Вяйнемёйнен

Так подумал, да размыслил —

Кто бы с силою собрался,

Чтобы дуб свалить ветвистый?

Жизнь людей идет печально,

Плавать рыбе неудобно,

Если солнце не блистает,

Не сияет месяц ясный!

Hier komt Väinemöinen,

Voeten aan de kust

Op een eiland gewassen door de zee,

Op een vlakte zonder bomen.

Hij leefde toen vele jaren,

Jaar na jaar woonde hij daar, op een onbewoond eiland,

Op een vlakte zonder bomen.

Hij zag de groei van bomen,

Hun groei is vrolijk;

Alleen een eik kan niet opstaan,

Gods boom komt niet omhoog.

Hij gaf de koppige vrijheid -

Laat je geluk ontdekken!

Dan wacht hij drie nachten achter elkaar,

Zoveel dagen wacht hij.

Na — na — na-nai Kalevala —

Eiken spreiden, enorm,

Gaf veel brede takken,

Een tak met dicht groen,

Verhoogde de top naar de hemel,

Spreid de takken wijd

De wolken stoppen met rennen

Laat de wolken niet passeren

Blokkeert de zon aan de hemel!

Oude, trouwe Väinemöinen

Dus ik dacht, ja ik dacht -

Wie zou samenkomen met kracht,

Een vertakte eik neerhalen?

Het leven van mensen is triest

Het is moeilijk voor vissen om te zwemmen

Als de zon niet schijnt,

De heldere maan schijnt niet!