Senza santi - Kabo

Ricordo che quand’ero bambino avevo un rapporto migliore con il mattino

E Milano mi sembrava più grande fino alla provincia dove ancora vivo, lavoro,

scrivo

Ricordo mamma e papà che fumavano in cucina appoggiati al tavolo

Non ricordo quanto, se poco o tanto, Philip Morris Blue se non sbaglio

Scrivere un disco ti fa crescere tornando piccolo

Come in quel film di cui non ricordo il titolo

E mi viene da ridere se mi dicono «la musica è sacra», per me è un

antidolorifico

Pranzi, nonni, radio di sottofondo, sentirsi liberi in fondo

Con la certezza che i giorni sono solo un girotondo

Con quell’ignoranza che ti salva dal mondo

Solo per noia, solo per noi, giocavo con i rasoi disegnavo supereroi

Pensavo di potermi cancellare i nei

Avevo due tartarughe che ora non vorrei

Ho iniziato a parlare prima del previsto, avevo uno strabismo

E forse è per questo che ora vedo una realtà che altri non capiscono

È ostracismo, e mi divincolo

Mi ricordo le case quando ancora la neve cadeva a natale

Il mio paese era un presepe senza santi da pregare

Cosparso di sale per coprire il male di un anno solare

Mi sembrava una bolla di gelo e che quella bolla stesse per scoppiare

Diventare bambino per tornare a pensare che tutto è normale

Per trovare la morte dirle che tu con lei non hai niente a che fare

Serve del coraggio per volere sapere che cosa rimane quaggiù

Quando tocchi l’infinito sarai finito tu

Le macchinine che tiravo da bambino con l’elastico

Sono cresciute con me mi chiudono nel traffico

Un giorno come tanti di quelli che non passano, di tasti che si schiacciano,

di pasti che non saziano

Rimani bambino finché non bevi vino, finché sei sicuro di arrivare primo

Finché capisci di viverti chi ti sta vicino, e che tutti finiremo sottoterra,

io per primo

Sono cresciuto in un paese di provincia dove se pensi per te sei un egoista

Dove se aiuti qualcuno sei comunista

Dove non è possibile tu faccia il musicista

Avevo gli occhi belli e non vi credevo

Disegnavo dei castelli e mi ci perdevo

Coi pastelli consumati e i pezzi Lego creavo i miei mostri e li distruggevo

Fa paura essere grandi svegliarsi e ritrovarsi le mani giganti

Continuare ad aspettare il più bello tra i compleanni

Scoprire che in dieci minuti sono passati dieci anni

Ma io ti vedo nei vicoli che ridi dei miei modi ridicoli

Ti riconosco dai riccioli

E mi ricordi che per diventare grandi bisogna farsi piccoli

Mi ricordo le case quando ancora la neve cadeva a natale

Il mio paese era un presepe senza santi da pregare

Cosparso di sale per coprire il male di un anno solare

Mi sembrava una bolla di gelo e che quella bolla stesse per scoppiare

Diventare bambino per tornare a pensare che tutto è normale

Per trovare la morte e dirle che tu con lei non hai niente a che fare

Serve del coraggio per volere sapere che cosa rimane quaggiù

Quando tocchi l’infinito sarai finito tu

Ik herinner me dat ik als kind een beste relatie had met de ochtend

En Milaan leek me groter dan de provincie waar ik nog steeds woon, werk,

ik schrijf

Ik herinner me dat mama en papa roken in de keuken, leunend tegen de tafel

Ik weet niet meer hoeveel, een beetje of veel, van Philip Morris Blue als ik me niet vergis

Een plaat schrijven doet je opgroeien en weer klein worden

Zoals in die film waarvan ik de titel niet meer weet

En ik heb zin om te lachen als ze me vertellen "muziek is heilig", voor mij is het een

pijnstiller

Lunches, grootouders, radio op de achtergrond, vrij voelen op de achtergrond

Met de zekerheid dat de dagen slechts een rondedans zijn

Met die onwetendheid die je van de wereld redt

Gewoon uit verveling, speciaal voor ons, speelde ik met scheermessen en tekende superhelden

Ik dacht dat ik mijn moedervlekken kon wissen

Ik had twee schildpadden die ik nu niet meer wil

Ik begon eerder te praten dan verwacht, ik schrok

En misschien zie ik daarom nu een realiteit die anderen niet begrijpen

Het is uitsluiting, en ik kom ermee weg

Ik herinner me de huizen toen de sneeuw nog viel met Kerstmis

Mijn land was een kerststal zonder heiligen om te bidden

Bestrooid met zout om de ziekte van een kalenderjaar te bedekken

Het voelde als een bubbel van rijp en die bubbel stond op barsten

Kind worden om weer te gaan denken dat alles normaal is

Om de dood te vinden, vertel haar dat je niets met haar te maken hebt

Er is moed voor nodig om te willen weten wat hier beneden is overgebleven

Als je oneindig raakt, ben je klaar

De auto's die ik als kind trok met een elastische band

Ze zijn met mij opgegroeid, ze sluiten me op in het verkeer

Een dag zoals veel van degenen die niet slagen, van toetsen die worden ingedrukt,

van maaltijden waar je geen vol gevoel van krijgt

Je blijft een kind tot je wijn drinkt, tot je zeker weet dat je als eerste klaar bent

Zolang je begrijpt dat degenen die dicht bij je staan ​​leven, en dat we allemaal ondergronds zullen eindigen,

Ik eerst

Ik ben opgegroeid in een provinciestad waar, als je zelf denkt, je egoïstisch bent

Waar als je iemand helpt, ben je een communist

Waar het niet mogelijk is, ben je een muzikant

Ik had mooie ogen en ik geloofde het niet

Ik tekende kastelen en verdwaalde erin

Met versleten kleurpotloden en legostukken heb ik mijn monsters gemaakt en vernietigd

Het is eng om volwassen te zijn om wakker te worden en gigantische handen te vinden

Blijf wachten op de mooiste verjaardagen

Ontdekken dat tien jaar voorbij zijn gegaan in tien minuten

Maar ik zie je in de steegjes lachen om mijn belachelijke manieren

Ik herken je aan je krullen

En je herinnert me eraan dat om groot te worden je jezelf klein moet maken

Ik herinner me de huizen toen de sneeuw nog viel met Kerstmis

Mijn land was een kerststal zonder heiligen om te bidden

Bestrooid met zout om de ziekte van een kalenderjaar te bedekken

Het voelde als een bubbel van rijp en die bubbel stond op barsten

Kind worden om weer te gaan denken dat alles normaal is

Om de dood te vinden en haar te vertellen dat je niets met haar te maken hebt

Er is moed voor nodig om te willen weten wat hier beneden is overgebleven

Als je oneindig raakt, ben je klaar