Nathan La Franeer - Joni Mitchell

I hired a coach to take me from confusion to the plane

And though we shared a common space I know I’ll never meet again

The driver with his eyebrows furrowed in the rear-view mirror

I read his name and it was plainly written Nathan La Franeer

I asked him would he hurry

But we crawled the canyons slowly

Thru the buyers and the sellers

Thru the burglar bells and the wishing wells

With gangs and girly shows

The ghostly garden grows

The cars and buses bustled thru the bedlam of the day

I looked thru window-glass at streets and Nathan grumbled at the grey

I saw an aging cripple selling Superman balloons

The city grated thru chrome-plate

The clock struck slowly half-past-noon

Thru the tunnel tiled and turning

Into daylight once again I am escaping

Once again goodbye

To symphonies and dirty trees

With parks and plastic clothes

The ghostly garden grows

He asked me for a dollar more

He cursed me to my face

He hated everyone who paid to ride

And share his common space

I picked my bags up from the curb

And stumbled to the door

Another man reached out his hand

Another hand reached out for more

And I filled it full of silver

And I left the fingers counting

And the sky goes on forever

Without meter maids and peace parades

You feed it all your woes

The ghostly garden grows

1968 Siquomb Publishing Co. (BMI)

Ik heb een coach ingehuurd om me van verwarring naar het vliegtuig te brengen

En hoewel we een gemeenschappelijke ruimte deelden, weet ik dat ik elkaar nooit meer zal ontmoeten

De chauffeur met gefronste wenkbrauwen in de achteruitkijkspiegel

Ik las zijn naam en het was duidelijk geschreven Nathan La Franeer

Ik vroeg hem of hij zich zou haasten

Maar we kropen langzaam door de canyons

Door de kopers en de verkopers

Door de inbrekerbellen en de wensputten

Met bendes en girly shows

De spookachtige tuin groeit

De auto's en bussen raasden door het geroezemoes van de dag

Ik keek door het raam naar de straten en Nathan mopperde tegen de grijze

Ik zag een bejaarde kreupele Superman-ballonnen verkopen

De stad geraspt door verchroomde plaat

De klok sloeg langzaam half twaalf

Door de tunnel betegeld en draaiend

Ik ontsnap weer het daglicht in

Nogmaals vaarwel

Naar symfonieën en vuile bomen

Met parken en plastic kleding

De spookachtige tuin groeit

Hij vroeg me om een ​​dollar meer

Hij vervloekte me in mijn gezicht

Hij haatte iedereen die betaalde om te rijden

En deel zijn gemeenschappelijke ruimte

Ik heb mijn koffers van de stoep gehaald

En strompelde naar de deur

Een andere man stak zijn hand uit

Een andere hand reikte uit voor meer

En ik vulde het vol met zilver

En ik liet de vingers tellen

En de lucht gaat voor altijd door

Zonder metermeisjes en vredesparades

Je voedt het al je ellende

De spookachtige tuin groeit

1968 Siquomb Publishing Co. (BMI)