Clearing Stones - John Lucas

We came to the water

Sinners all were we

For we’d heard a man could be reborn

And then he’d be set free

Oh I’ve never done hard time

But I’ve had a few

And some of the wrongs that I have done

Would make you shift in your Sunday pew

And I am oft' intoxicated

On sorrow and my shame

And guilt makes a right fine prison cell

When you’re afraid of your own name

We came to the stream of life

As clar as glass and as cold as ice

And my heart sank as I looked in

But I’d a pint of faith and I’d rolld my dice

On the water so sweet that was just ankle deep

But we had prisons to bury

So we rolled our clothes and braced for the cold

To leave all that we had to carry

And we dammed the water that frees the damned

And we dug the stones from the riverbed

In the stream of life we formed a coffin

And I’d be damned if that water didn’t cover my head

We drowned the young and old in that sea of grace

But we all rose the same

We splashed like children, we did, in that sea of grace

And we danced in the forest like flames

Grace was enough and grace is enough

And grace always will be

More than enough to change an old man young

And an ankle-deep stream to a sea

Grace can’t be bought and grace can’t be sold

Not for the wages of a thousand days

Grace is the gift of a King who longs

For His children to see they’re not slaves

And grace gets deeper the more you trust

That the King is good and the King is just

And that naked forgiveness is stronger than the grave

And sometimes grace takes clearing stones

With a weary heart and aching bones

To prove to that new child it was worth it all

Roll away the stones

Roll away the stones

Roll away the stones

And come alive

We kwamen bij het water

Zondaars waren wij allemaal

Want we hadden gehoord dat een man herboren kon worden

En dan zou hij worden vrijgelaten

Oh ik heb het nog nooit moeilijk gehad

Maar ik heb er een paar gehad

En sommige van de fouten die ik heb gedaan

Zou je doen verschuiven in je zondagse bank?

En ik ben vaak dronken

Op verdriet en mijn schande

En schuld maakt een goede gevangeniscel

Als je bang bent voor je eigen naam

We kwamen bij de stroom van het leven

Zo helder als glas en zo koud als ijs

En mijn hart zonk toen ik naar binnen keek

Maar ik dronk een pint van geloof en wierp mijn dobbelstenen

Op het water zo zoet dat het enkel diep was

Maar we moesten gevangenissen begraven

Dus we rolden onze kleren op en zetten ons schrap voor de kou

Om alles achter te laten wat we moesten dragen

En we hebben het water afgedamd dat de verdoemden bevrijdt

En we groeven de stenen uit de rivierbedding

In de stroom van het leven vormden we een doodskist

En ik zou verdoemd zijn als dat water mijn hoofd niet zou bedekken

We hebben jong en oud verdronken in die zee van genade

Maar we stonden allemaal hetzelfde op

We spetterden als kinderen, dat deden we, in die zee van genade

En we dansten in het bos als vlammen

Genade was genoeg en genade is genoeg

En genade zal er altijd zijn

Meer dan genoeg om een ​​oude man jong te veranderen

En een enkeldiepe stroom naar een zee

Genade kan niet worden gekocht en genade kan niet worden verkocht

Niet voor het loon van duizend dagen

Genade is het geschenk van een koning die verlangt

Zodat zijn kinderen kunnen zien dat ze geen slaven zijn

En genade wordt dieper naarmate je meer vertrouwt

Dat de koning goed is en de koning gewoon

En die naakte vergeving is sterker dan het graf

En soms neemt genade het opruimen van stenen

Met een vermoeid hart en pijnlijke botten

Om dat nieuwe kind te bewijzen dat het het allemaal waard was

Rol de stenen weg

Rol de stenen weg

Rol de stenen weg

En kom tot leven