Barcelone - Jean-Patrick Capdevielle

Petit Joe traîne sur le port de Barcelone

Il a veillé toute la nuit

C’est normal qu’il reconnaisse plus personne

Au-dessus de la ville, il voit monter les fumées

Le trottoir est un miroir

Mais Petit Joe veut pas se regarder

Tout tangue

Il a du plomb sur la langue

Dans la chaleur de la nuit

Petit Joe vient guetter l’amnésie

Soudain y a le poids d’une main qui se pose sur son dos

Une voix mystérieuse murmure: Seriez-vous le fameux Petit Joe?

C’est bien comme ça qu’on m’appelle

Et puis

Vos nouvelles sont-elles cruelles?

La voix répond: moi je passais juste par là

J’arrivais plus à dormir

Et mer et vent me faisaient gémir

Depuis plus d’un an je recherche Petit Joe

Pour une femme nommée Rita

Toi t’as ce nom marqué dans ton dos

Sainte Rita répond Petit Joe

Je me souviens qu’elle était belle

Malgré son or et malgré ses perles

Tu sais Lila, vois, tes souvenirs sont ingrats

Je vois son ombre là-bas

Tu devrais parler beaucoup plus bas

Si ma mémoire est toujours bonne

Elle a

Souvent payé pour ce qu’on lui donne

Écoute

Y a toujours un carillon qui résonne

Au-dessus du port de Barcelone

Même si son air est monotone

Il peut pas chanter pour personne

Y a toujours un carillon qui résonne

Au-dessus du port de Barcelone

Petit Joe, ça l’a tant troublé cette histoire

Qu’il s’est tourné vers la voix disant:

Qu’est ce qui me force à vous croire

M'étonnez, répondit l’autre, et la cage

Où vous mettez vos souvenirs a pourtant dû garder mon image

C’est vrai, dit Petit Joe, maintenant je sais qui vous êtes

Vous venez d’un rêve ancien, mais ma mémoire est pas toujours prête

Ces mots résonnent sous les arcades de la gare

Quand le train du matin siffle et la voix dit:

Moi je crains d'être en retard

Et puis

Quelqu’un vous attend dans cette salle

Ici

Faudra pardonner le Bien comme le Mal

Petit Joe reste là tout seul sur le quai

Sans même voir venir Rita, c’est à son parfum qu’il la reconnaît

Au-dessus du port il regarde le téléphérique

Et la statue du marin qui montre encore du doigt l’Amérique

Rita s’est approchée d’un pas, elle est venue des collines

Et sa voix lui murmure: Imagine

Y a dans cette ville près des casernes de la garde

Un gorille blanc dans un zoo tout seul

Et ses deux yeux nous regardent

Joe dit

Ta voix sonne toujours comme avant

Et puis

Rien ne sait te garder mais tout s’apprend

Little Joe hangt rond in de haven van Barcelona

Hij bleef de hele nacht op

Het is normaal dat hij niemand meer herkent

Boven de stad ziet hij de rook opstijgen

De stoep is een spiegel

Maar Little Joe wil niet naar zichzelf kijken

Alles staat

Hij heeft lood op zijn tong

In het holst van de nacht

Little Joe komt kijken voor geheugenverlies

Plots is er het gewicht van een hand op haar rug

Een mysterieuze stem fluistert: Ben jij de beroemde Little Joe?

Zo noemen ze mij

En dan

Is uw nieuws wreed?

De stem antwoordt: ik kwam net langs

Ik kon niet meer slapen

En zee en wind deden me kreunen

Al meer dan een jaar ben ik op zoek naar Little Joe

Voor een vrouw genaamd Rita

Je hebt die naam op je rug gestempeld

Saint Rita antwoordt Little Joe

Ik herinner me dat ze mooi was

Ondanks haar goud en ondanks haar parels

Je kent Lila, kijk, je herinneringen zijn ondankbaar

Ik zie zijn schaduw daar

Je zou veel lager moeten praten

Als mijn geheugen nog goed is

Zij heeft

Vaak betaald voor wat hij krijgt

Luister

Er gaat altijd een bel rinkelen

Boven de haven van Barcelona

Zelfs als zijn lucht eentonig is

Hij kan voor niemand zingen

Er gaat altijd een bel rinkelen

Boven de haven van Barcelona

Kleine Joe, dit verhaal baarde hem zoveel zorgen

Dat hij zich tot de stem wendde die zei:

Wat maakt dat ik je geloof

Verbaas me, antwoordde de ander, en de kooi

Waar je je herinneringen legde, moest mijn imago echter behouden

Dat klopt, zei Little Joe, nu weet ik wie je bent

Je komt uit een oude droom, maar mijn geheugen is niet altijd klaar

Deze woorden weerklinken onder de arcades van het station

Als de ochtendtrein fluit en de stem zegt:

Ik ben bang dat ik te laat ben

En dan

Iemand wacht op je in deze kamer

Hier

Zal zowel het Goede als het Kwade moeten vergeven

Little Joe staat daar helemaal alleen op de steiger

Zonder Rita zelfs maar te zien aankomen, herkent hij haar aan haar geur

Boven de haven kijkt hij naar de kabelbaan

En het standbeeld van de zeeman die nog steeds naar Amerika wijst

Rita deed een stap dichterbij, ze kwam van de heuvels

En zijn stem fluistert hem toe: Stel je voor

Er is in deze stad in de buurt van de bewakingskazerne

Een witte gorilla in een dierentuin helemaal alleen

En zijn twee ogen kijken naar ons

Joe zegt

Je stem klinkt nog steeds zoals vroeger

En dan

Niets weet hoe je te houden, maar alles is geleerd