Meiuqèr - Izal

Todo un año de duda y silencio

De resaca, de látigo y sal

De luchar, de jugarme la vida

Matando mentiras a toda verdad

De luchar, de jugarme la vida

Matando mentiras a toda verdad

Hoy la pausa ya muere en mis manos

Ya clarea esta noche invernal

Os debía esta primera estampa

Esta paz neonata, esta humilde postal

Os debía esta primera estampa

Esta paz neonata, esta humilde postal

Solo yo duermo conmigo

Solo yo me veo despertar

Y solament el suelo que piso

M escucha al andar

Ahora que abro este grifo infinito

Que ojalá no se vuelva a cerrar

Por lo menos que riegue la tierra

De todos aquellos que fuisteis mi mar

Por lo menos que riegue la tierra

De todos aquellos que fuisteis mi mar

Reconozco que aún vive el miedo

Me susurra que nunca se irá

Pero habéis conseguido asustarlo

Ya no grita tanto, ya no duele igual

Pero habéis conseguido asustarlo

Ya no grita tanto, ya no duele igual

Solo yo duermo conmigo

Solo yo me veo despertar

Y solamente el suelo que piso

Me escucha al andar

Ya me callo, ya vuelvo al trabajo

Que, por cierto, el mío es no dejar de hablar

Gracias por extirparme el silencio

Prometo intentar no callar nunca más

Gracias por arrancarme el silencio

Prometo intentar no volver a callar

Een heel jaar van twijfel en stilte

Kater, zweep en zout

Om te vechten, om mijn leven te riskeren

Het doden van leugens tegen alle waarheid

Om te vechten, om mijn leven te riskeren

Het doden van leugens tegen alle waarheid

Vandaag sterft de pauze al in mijn handen

Het is deze winternacht al duidelijk

Ik was je deze eerste afdruk schuldig

Deze pasgeboren vrede, deze nederige ansichtkaart

Ik was je deze eerste afdruk schuldig

Deze pasgeboren vrede, deze nederige ansichtkaart

alleen ik slaap met mij

Ik zie mezelf alleen maar wakker worden

En alleen de grond waarop ik loop

Hij luistert naar me als ik loop

Nu ik deze oneindige kraan open

Hopelijk gaat het niet meer dicht

Het geeft tenminste water aan het land

Van al degenen die mijn zee waren

Het geeft tenminste water aan het land

Van al degenen die mijn zee waren

Ik erken dat angst nog steeds leeft

Het fluistert me toe dat het nooit zal verdwijnen

Maar je hebt hem laten schrikken

Hij schreeuwt niet meer zo veel, het doet niet meer hetzelfde pijn

Maar je hebt hem laten schrikken

Hij schreeuwt niet meer zo veel, het doet niet meer hetzelfde pijn

alleen ik slaap met mij

Ik zie mezelf alleen maar wakker worden

En alleen de grond waarop ik loop

Hij luistert naar me als ik loop

Ik hou mijn mond, ik ga weer aan het werk

Wat trouwens van mij is om niet te stoppen met praten

Bedankt voor het verbreken van mijn stilte

Ik beloof dat ik zal proberen om niet meer te zwijgen

Bedankt voor het verbreken van mijn stilte

Ik beloof dat ik zal proberen om niet meer mijn mond te houden