28 Horas - Izal

Esperar mas de lo que estás dispuesto a pagar

Es la semilla del hambre que nunca desaparecerá

Recorrimos mil millones de kilómetros

Para encerrarnos en aquel microuniverso

Indefensos, a años luz de los refugios que guardan nuestros secretos

No recuerdo el nombre de esta ciudad

Quizá nunca llegué a pisar el suelo

Luchando contra el viento y las sábanas

Llovía fuera y me quemaba por dentro…

Fuego que va comiendo terreno

Dejaré que de calor sobre mi piel y

Luego saldré corriendo de puro miedo

Solamente quedarán restos que masticar muy lento

Y aunque mi regreso al mundo libre debería silenciar los gritos

Y destrozar las huellas

Esta sensación de ser una aburrida y larga explicación

Que nunca se ha pedido…

Seguirá conmigo, morirá conmigo…

No recuerdo el nombre de esta ciudad

Quizá nunca llegué a pisar el suelo

Luchando contra el viento y las sábanas

Llovía fuera y me quemaba por dentro…

Fuego que va comiendo terreno

Dejaré que de calor sobre mi piel y

Luego saldré corriendo de puro miedo

Solamente quedarán restos que ha dejado el fuego que va comiendo terreno

Dejaré que de calor sobre mi piel y

Luego saldré corriendo de puro miedo

Verwacht meer dan je bereid bent te betalen

Het is het zaad van de honger dat nooit zal verdwijnen

We hebben een miljard mijl afgelegd

Om onszelf op te sluiten in dat micro-universum

Weerloos, lichtjaren verwijderd van de schuilplaatsen die onze geheimen bewaren

Ik weet de naam van deze stad niet meer

Misschien heb ik nooit de grond geraakt

Vechten tegen de wind en de lakens

Het regende buiten en het brandde me binnen...

Vuur dat grond aan het eten is

Ik laat het opwarmen op mijn huid en

Dan zal ik opraken van pure angst

Er blijven alleen restjes over om heel langzaam op te kauwen

En hoewel mijn terugkeer naar de vrije wereld het geschreeuw zou moeten dempen

En vernietig de sporen

Dit gevoel een saaie en lange uitleg te zijn

Dat is nooit gevraagd...

Het zal met mij doorgaan, het zal met mij sterven...

Ik weet de naam van deze stad niet meer

Misschien heb ik nooit de grond geraakt

Vechten tegen de wind en de lakens

Het regende buiten en het brandde me binnen...

Vuur dat grond aan het eten is

Ik laat het opwarmen op mijn huid en

Dan zal ik opraken van pure angst

Er zullen alleen overblijfselen overblijven van het vuur dat de grond opeet

Ik laat het opwarmen op mijn huid en

Dan zal ik opraken van pure angst