Garden - Ivy Sole

I woke up amongst the leaves and made my way outside of Eden

As the wind forewarned of evening, even light takes time to sleep

As the sun began to flicker, I asked Father

Why he formed them in his figure from the dust beneath my feet and

Heaven opened up as if to answer

But this atmosphere’s too thick for me to capture explanations that he speaks

Like why have you forsaken your creation, clipped my wings and leave me naked

Like these small impatient beasts that you call man, but you named me son

Meanwhile, you give them choice but you gave me none

So I take it and run, to the nearest clearing where the shade comes from a tree

She sings to you but see, she’s calling to me

She feels my fire were human, I tell her take this and eat

Yeah you seem weary, but really, if it is peace that you seek, then you don’t

need me

I’m cursed and forever rotten in a bottomless pit

But you’re part of me, although you’re part of his rib

If you give it time, you’ll know

Everything that shines ain’t gold

But heaven’s in your mind & soul

But that’s fine with me

They didn’t mean to set me free, but the chains got sick of rusting,

restless rungs and heaving lungs, my chest a walking drum the beat

Of sun on skin and dandelion, I left the shackles in my mind behind,

the forest floor beneath my feet

The clearing up ahead, must be as good as up above, this heaven hollowed like

my heart, my inner tree

I run like all creation, hear the cadence of my muscles stretch and ache and

call for refuge, I’ve been sleep

Next to man or next to beast, next to god or next to master, all these

creatures blessed with faster ways to flee

A stranger in the shadows, could be friend or could be furnace, burning softly

with exactly what I need

Anything but Adam, every atom of my being set adrift with the persistence of a

dream

A compass pointing anywhere but paradise, a serpentine sonata willing to take

the lead

I didn’t ask for this, I’m soiled at the thought of growing old without my

basilisk

Our love is spoiled by asterisks and rotten apple remnants

In a garden where man fell only to rise again like Lazareth

This atlas we made from borrowed bones and kingdoms overthrown

I shed my skin and hope with you I make a home

But home is heaven,.

not this dirt we die on

This humble earth we lie on, this bare and battered skin we try on

That’s what I’m made of, playing clavicle a radical invention

Of whom I’m supposed to be afraid of

What are you afraid of?

God is what you’re made of

His hands are an extension of his brace that made to make love

So lets make love, so lets make love

So lets make love, lets make love

Ik werd wakker tussen de bladeren en begaf me naar buiten Eden

Omdat de wind van tevoren waarschuwde voor de avond, heeft zelfs licht tijd nodig om te slapen

Toen de zon begon te flikkeren, vroeg ik vader:

Waarom hij ze in zijn figuur vormde van het stof onder mijn voeten en?

De hemel ging open alsof hij antwoord wilde geven

Maar deze atmosfeer is te dik voor mij om verklaringen vast te leggen die hij spreekt

Zoals waarom heb je je creatie in de steek gelaten, mijn vleugels geknipt en me naakt achtergelaten?

Zoals deze kleine ongeduldige beesten die je man noemt, maar je noemde me zoon

Ondertussen geef je ze de keuze, maar je gaf me niets

Dus ik pak het en ren naar de dichtstbijzijnde open plek waar de schaduw van een boom komt

Ze zingt voor jou, maar kijk, ze roept naar mij

Ze voelt dat mijn vuur menselijk was, ik zeg haar dit te nemen en te eten

Ja, je lijkt moe, maar echt, als je vrede zoekt, dan doe je dat niet

heb me nodig

Ik ben vervloekt en voor altijd verrot in een bodemloze put

Maar je bent een deel van mij, hoewel je een deel van zijn rib bent

Als je het tijd geeft, weet je het

Alles wat schijnt is geen goud

Maar de hemel is in je geest en ziel

Maar dat vind ik prima

Het was niet hun bedoeling me te bevrijden, maar de kettingen begonnen te roesten,

rusteloze sporten en deinende longen, mijn borst een wandelende trommel de beat

Van de zon op de huid en de paardenbloem, liet ik de boeien in mijn gedachten achter,

de bosbodem onder mijn voeten

De opruiming vooruit, moet zo goed zijn als hierboven, deze hemel uitgehold als?

mijn hart, mijn innerlijke boom

Ik ren zoals alle creaties, hoor de cadans van mijn spieren strekken en pijn doen en

roep om toevlucht, ik heb geslapen

Naast de mens of naast het beest, naast god of naast de meester, al deze

wezens gezegend met snellere manieren om te vluchten

Een vreemdeling in de schaduw kan een vriend zijn of een oven die zacht brandt

met precies wat ik nodig heb

Alles behalve Adam, elk atoom van mij wordt op drift gezet met de volharding van een...

droom

Een kompas dat ergens anders dan het paradijs wijst, een slangachtige sonate die bereid is te nemen

de leiding

Ik heb hier niet om gevraagd, ik ben bevuild bij de gedachte oud te worden zonder mijn

basilisk

Onze liefde wordt verwend door sterretjes en rotte appelresten

In een tuin waar de mens viel om weer op te staan ​​zoals Lazareth

Deze atlas hebben we gemaakt van geleende botten en omvergeworpen koninkrijken

Ik werp mijn huid af en hoop met jou dat ik een thuis maak

Maar thuis is de hemel,.

niet dit vuil waar we op sterven

Deze nederige aarde waarop we liggen, deze blote en gehavende huid waarop we passen

Daar ben ik van gemaakt, sleutelbeen spelen als een radicale uitvinding

Voor wie ik bang zou moeten zijn

Waar ben je bang voor?

God is waar je van gemaakt bent

Zijn handen zijn een verlengstuk van zijn beugel die gemaakt is om de liefde te bedrijven

Dus laten we de liefde bedrijven, dus laten we de liefde bedrijven

Dus laten we de liefde bedrijven, laten we de liefde bedrijven