In Which I, Robert - Inlets

I can smell your underbelly, softened and sweet

It gets me going like I’ve nothing to eat

Should I throw your voice around to answer my calls?

Listening to everything I think these things are weakening

Oh Robert, where’s the sign —

Is it in the lazy way she says the same things each time?

The armistice the ticker tape

Throwing fading features in my lonely typeface

In a diary lined with cinderblock I fastened my fame

We all know you chip away at it but you’re playing my game

With a hundred thousand pixelated ways this could end

I’ll keep running into everything until these things are weakening

Oh Robert, bide your time

Shake her jagged heart as thing to unwind

To tie up all my army gear

Bayonets of worried words you say when I’m near

My patience giving out on me

She’s awfully deaf to the irony

Of wilderness and sympathy

A storied romance met with blasphemy

A tempest and a yes in a tackle box

I can give and give on until our names are lost

Ik kan je onderbuik ruiken, verzacht en zoet

Het zet me aan het denken alsof ik niets te eten heb

Moet ik je stem gebruiken om mijn oproepen te beantwoorden?

Als ik naar alles luister, denk ik dat deze dingen verzwakken

Oh Robert, waar is het bord...

Is het op de luie manier dat ze elke keer dezelfde dingen zegt?

De wapenstilstand de ticker tape

Vervagende functies in mijn eenzame lettertype gooien

In een dagboek bekleed met sintelblok bevestigde ik mijn roem

We weten allemaal dat je eraan werkt, maar je speelt mijn spel

Met honderdduizend gepixelde manieren zou dit kunnen eindigen

Ik blijf alles tegenkomen totdat deze dingen verzwakken

Oh Robert, wacht je tijd af

Schud haar gekartelde hart als iets om te ontspannen

Om al mijn legeruitrusting vast te binden

Bajonetten van bezorgde woorden die je zegt als ik in de buurt ben

Mijn geduld geeft het op

Ze is vreselijk doof voor de ironie

Van wildernis en sympathie

Een legendarische romance stuitte op godslastering

Een storm en een ja in een tacklebox

Ik kan geven en doorgaan totdat onze namen verloren zijn